انتخاب كنى كه دامنشان از خون شهيدان بىگناه پاك است و دست پرهيزكار و پاكشان به مال مستمندان دراز نشده است . همين افراد با تقوى و خيرانديش ، در امر مشورت از بدكاران دورهء پيش ، شايسته‌ترند زيرا نه خون يتيمان خورده‌اند و نه خونابه از ديده بيوه‌زنان بيفشانده‌اند . بايد ياران تو از آن كسانى تشكيل شوند كه نه ستم كرده‌اند و نه ستمگر را به‌دست و زبان كمك و يارى داده‌اند . آرى اينها - همين اصحاب عصمت روح و عفت نفس - زيان تو روا ندارند و آزار كس نخواهند ، ترا در مسائل كشوردارى نيكو كمك كنند و با تو در همه حال يار و برادر باشند . با تو صميمى و دلسوز شوند و در پنهان با دشمنان تو پيمان الفت و دوستى نبندند ، در ميان وزيران آن كس را از همه محترم‌تر بدان كه در حق‌گويى از همه بىپرواتر و شجاع‌تر باشد و فرمان خدا و مصالح عموم را بر تملق و چاپلوسى ترجيح دهد . بىپرده پيش رود و خيره‌سر را از آن پرتگاه خطرناك و مهلكه مهيب رهايى بخشد . يعنى از كردار ناشايست كشوردار كه با تيره‌بختى كشور و سقوط دولت همراه هست مردانه جلوگيرى كند و هوى و هوس تو را در نظر نگيرد . تا مىتوانى با پرهيزكاران بپيوند و در معاشرت عناصر صالح پايه دولت خويش استوار كن ، ولى در عين حال فراموش مكن كه آنها هم بشرند و از غرايز پست و وسوسه درون به‌دور نيستند ، يعنى در همان حال كه همنشينان دانشمند و باتقواى خود را مىنوازى ، بيدار باش تا چشم طمع بر دين تو نگشايند و از مقامت سوءاستفاده نكنند . علاوه بر اين ، بايد دانست كه افراط در مهربانى ، مردم را مغرور مىكند و به كبر و نخوت سوق مىدهد تا آنها را تباه سازد .