دوست‌داشتنى ، درخور مهر و محبت ، مصون از تعرض به حقوقش و دور از تعرض بدارد . او در نامهء خود به فرماندارش در مصر مىگويد : « با مردم مانند حيوان درنده مباش كه خوردن آنها را غنيمت بشمارى ! زيرا مردم بر دو دسته‌اند : يا برادر دينى تو هستند و يا در آفرينش انسانى مانند تو . به همان اندازه كه مىخواهى خداوند از بدىهاى تو بگذرد ، با مردم خوبى كن و از بدىهاى آنان درگذر . هرگز براى كيفرنمودن كسى شادمانى مكن و از گذشت و مهربانى پشيمان مباش ! » بنابراين ، هر انسانى داراى همان حقوقى است كه تو دارا هستى ولو آنكه در بعضى از عقايد و يا در همه معتقدات ، با تو اختلاف داشته باشد . مگر هدف خود دين ، تحكيم پيوند برادرى تو با ديگران نيست ؟ پس اگر اين پيوند برادرى فقط با صفت انسان‌بودن به‌وجود آيد ، اين ، كار گناه‌آلودى نخواهد بود ! و او در هرحال ، از تو مىخواهد كه نظر خود را در هيچ‌يك از مسائل زندگى و زندگان ، مدار و ملاك قضاوت و قياس مطلق قرار ندهى . زيرا كه محيط زندگى بسيار وسيع است و زندگان هم در همين دائره وسيع مىگردند ، و بدين‌ترتيب تو حق ندارى كه تنها خود را حاكم و داور نخستين و آخرين بدانى و در كارهاى مردم كه به تو آسيبى نمىرسانند ، دخالت كنى ! و تو چه مىدانى ؟ شايد موضوعى را كه تو بسيار بزرگ مىپندارى ، در دايرهء جهان هستى بزرگ هم نباشد . و شايد مقام كسى را كوچك بشمارى ، اگر او را بشناسى ، مقامش از تو بالاتر باشد . امام در يك جمله صريح مىفرمايد : « هيچ‌يك از بندگان خدا را هرگز كوچك مشمار ، زيرا ممكن است كه