او دوست و ولى خداوند باشد و تو نمىدانى » . اگر تو اين سخن حكيمانه را در افقى بلند و دورنماى واقعى آن بنگرى ، موقف و وضع آشكار امام را در قبال آزادى عقيده خواهى يافت ! اگر برادر تو اشتباهى كرد يا مرتكب زشتى و بدى شد ، بايد او را راهنمايى كرده و با بخشش و جوانمردى از او درگذرى و هرگز هم از اين كار خود پشيمان نباشى و آنگاه بر تو است كه : « شر و بدى را با طرد آن از دل خود ، از سينه ديگران بيرون كنى » و آدميزاد ، داراى هرگونه عقيده‌اى كه باشد بايد « سرپرست خود باشد » و پيوندش با ديگران ، پيوند كسى باشد كه براى آنان همان را دوست بدارد كه براى خود مىخواهد و هرچه را كه براى خود نمىپسندد ، براى آنها نيز روا ندارد : « براى ديگرى همان را بخواه كه براى خود مىخواهى ، و چيزى را كه به‌خود نمىپسندى ، بر ديگرى مپسند ، و همان رفتارى را با مردم درپيش بگير كه ميل دارى مردم با تو آن‌چنان رفتار كنند » . و يك فرد باايمان واقعى كسى است كه : « هر آرمان نيكى را كه ببيند ، آن را دنبال كند » و خوبى و نيكى به مفهوم واقعى كلمه و به تمام معنى عدالت مطلق در بين همه مردم است ، بدون آنكه كوچكترين فرقى بين آنان گذاشته شود . علاوه بر اين ، كسى كه در دنيا راه و روش محمد را دنبال كند ، با آنكه از مسيح يا ديگر پيامبران متابعت كند ، اختلافى ندارد . آنچه كه در نظر على اهميت دارد ، نزديكى به فضيلت است ، و درباره وسايل و اجراى آن ، البته مردم آزاد هستند . امام على مىگويد : « به‌راستى كه روش رسول خدا صلىاللَّه عليه و آله و سلم براى رهبرى تو كافى است ، چه كه از آلودگىهاى دنيا چشم پوشيد و از شير - لذت‌هاى - دنيا بازايستاد و از زيور و تجملات آن دورى