« درباره آنچه گفتى كه رفتار و كردار ما با عدل و حق است ، خداوند مىفرمايد : « كسى كه عمل صالحى انجام دهد براى خود انجام داده و كسى كه كار بدى كند ، به ضرر خود كرده و خداوند هيچ وقت به بندگان ظلم و ستم نمىكند » و من از آن بيمناكم كه مبادا در انجام عدالت قصورى كرده باشم و اما آنچه گفتى حق بر آنها گران آمد و آنها به‌خاطر آن از ما جدا شدند ، خداوند مىداند كه آنها به خاطر ستم و ظلم از ما جدا نشدند و وقتى كه از ما جدا شدند ، به عدالت پناه نبردند . و اما آنچه از بذل و بخشش مال و سازشكارى و خوش‌رقصى با رجال گفتى ، بايد بدانى كه براى ما هرگز مقدور نيست كه به احدى بيش از حق او ، از بيت‌المال سهمى بدهيم و ما هيچ‌وقت اين كار را نخواهيم كرد . » و خلاصه دستور و فرمان على در اين مسئله ، همان مطلبى است كه در عهدنامه خود به مالك اشتر مىگويد : « هرگز نبايد چيزى را كه همهء در آن برابرند ، به خود اختصاص دهى » و حقوق عمومى ، چيزى است كه همه مردم در آن مساوى و برابرند و علىبن ابيطالب هم خواستار همين است .