تفاهم در حكمرانان و طبقات توانگر ، نسبت به رنج‌هاى توان‌فرساى آنان است . على خوراك و پوشاك و آسايش را بر خود تحريم مىكند ، مبادا لحظه‌اى از درد توده‌ها ، از رنج اكثريت ، غافل بماند و از همين روى نيز توده‌ها كه براى نخستين‌بار - و سوكمندانه براى واپسين بار - يك چنين همدردى راستينى را در وجود او ديدند ، او را به مرحله خدائى رسانيده و جانبازانه ستايشش كردند . . . ! . . . در اسلام يكىاز مفصل‌ترين ، رساترين ، گيراترين و تكان‌دهنده‌ترين شرايط رهبرى را در وصيت بالا و بلند « على » ( ع ) اميرالمؤمنين به فرزندش « حسن مجتبى » و در توصيه كوتاه‌ترى به « محمدبن ابىبكر » و در پيام بىمانندى به « مالك اشتر » هنگامى كه منشور حكومت مصر را به دست وى مىسپرد ، در نهج‌البلاغه مىيابيم . . . پيام پرشكوه و جاودان ( على ) درسى است كه در هر زمان تازگى خواهد داشت و آئين راستين جهاندارى را به رهبران همواره خواهد آموخت . . سزا است هركس نه يك بار و دوبار ، بلكه به‌طور مكرر آن را بخواند و به خاطرش نقش زند . . . » « 1 » * * * 3 . . . و يك پيشنهاد به مناسبت سال امام على ( ع ) مطلب كوتاهى را كه در پيش خوانديد ، مربوط به عمق و اصالت محتواى « نهج‌البلاغهء » امام على ( ع ) بود ، و در اينجا ، يادآورى اين نكته

--> ( 1 ) « ديپاچه‌اى بر رهبرى » ، دكتر ناصرالدين صاحب‌الزمانى ، چاپ اول ص 29 - 229