معيار زندگى را مىتوان براى شهيدان به‌كار برد . شهيد راه خود را براى ابد زنده و جاويد ساخته است . * * * با تأمل در عبادت امام ، درمىيابيم كه على در عبادت و تقواى خود نيز مانند سياست و حكومتش ، اسلوبى خاص و روشى جديد داشت . عبادت على آنچنان است كه گويى شاعرى مجذوب در مقابل وجود مطلق با دلى پاك و توجهى تام مىايستد و هنگامى كه زيبايى اين هستى براى او كشف و روشن مىشود ، اين آيه زيبا را از خود مىخواند كه در آن دستور كاملى براى پارسايى آزادگان و عبادت بزرگان ، نهفته است : « گروهى خدا را به اميدى پرستش كردند و اين عبادت سوداگران است . گروهى از ترس خدا او را مىپرستند و اين عبادت بندگان است و گروهى ديگر براى سپاس و شكر خدا را پرستش كردند و اين عبادت آزادگان است ! » . پس عبادت امام ، كارى منفى از قماش عبادت فردى ترسو و يا سوداگر نيست - چنان كه عبادت بسيارى از مردم چنين است - بلكه عمل مثبت انسان بزرگى است كه خود و جهان هستى را مىنگرد و برپايهء خرد مردى پرتجربه و عقل فيلسوف و قلب شاعر ، استوار است ! با همين مفهوم درباره عبادت و تقوى بود كه على مردم را دعوت مىكرد تا در راه صلاح همهء انسان‌ها پرهيزكارى كنند ، يا در راه كار بزرگترى از اميدى سوداگرانه در نعمت‌هاى جهان ديگر . . . على مردم را به تقوى و پرهيزكارى مىخواند تا شايد از اين راه به عدالت بپردازند و حق مظلوم را از ظالم بستانند و مىگفت : « برشما باد تقوى