شكست خوردند ، كسى را كه تسليم شد از پاى درنياوريد و آن را كه فرار مىكند ، تعقيب ننماييد و زخمىشدگان را زخم ديگر نزنيد و يارى كنيد و زنان را آزار نرسانيد » . . . . و آن‌گاه ده‌ها هزار نفرى كه به‌ناحق به خون وى تشنه بودند چنان با لطف خود شرمنده سازد ؟ آنان شعله جنگى را برافروختند ، آب را به روى او بستند و به او پيغام دادند كه آب را تا مرگ وى به روى او خواهند بست . و او آن‌ها را از سرچشمهء آب عقب راند و آن را به‌دست آورد و سپس همان دشمنان را ، براى آشاميدن اين آب دعوت كرد ، همچنان كه خود و يارانش و مرغان هوا از آن مىخوردند و كسى مانع نمىشد ! و فرمود : پاداش مجاهد شهيد در راه خدا ، افزون‌تر از آن كسى نيست كه قدرت يابد و عفو كند . شايد كسى كه عفو مىكند و مىبخشد ، تا مرتبه فرشتگان بالا رود » . . . او تا آن‌جا پيش مىرود كه بعد از سوءِقصد به جانش به ياران خود درباره قاتل خود چنين سفارش مىكند : « لان تعفوا اقرب الىالتقوى » اگر ببخشيد و درگذريد به پرهيزكارى نزديكتر است ! جنگاورى دلير ، كه در قلب او رشته‌هاى دلاورى شگفت و مردانگى بيمانند ، با رشته‌هاى مهر و عطوفت شگفت‌انگيزش پيوند ناگسستنى داشت . او كسانى را كه بر ضدش توطئه مىچيدند ، فقط مورد توبيخ و سرزنش قرار داد ، در حالىكه قدرت داشت آن‌ها را از بين ببرد و نابود سازد و هنگامى كه براى توبيخ به نزد آن‌ها رفته بود ، سربرهنه ، بىسلاح و تنها بود ولى آن‌ها همه غرق در سلاح بودند ، تا آن‌جا كه حتى صورت آن‌ها را در زير پوشش سلاح‌ها نمىشد تشخيص داد . . . آن‌گاه با آنان از برادرى انسانى و دوستىها سخن گفت