بندگى است ، و هم صفا دادن روح است از لوث معاصى و كدورات اخلاق ، تا باز به صفاى روح ميل به تقرّب به حق كند و بر عبوديت بيفزايد و شوق به معارف حقّه پيدا كند و باز از شوق او را جديّت بر خلوص بندگى حاصل آيد و معلوم است كه هر چيزى را اسبابى است ، پس عبوديت را نيز اسباب و طرقى بايد و هر صاحب عقلى كه به عقل خود مراجعه كند مىفهمد كه وضع اسباب و طرق عبوديت بر عهدهء پيغمبران است نه بر عهدهء ديگران ، زيرا كه پيغمبران موظف به اين وظيفه‌اند و فرستاده شده‌اند براى تبليغ اين مراسم شريفه و آن چه ايشان وضع كنند از خود وضع نكرده‌اند ، بلكه « ان هو الّا وحى يوحى » « 1 » است ، پس در حقيقت ايشان مبلّغند ، و وضع‌كننده خداست و مسلم است چيزى را كه خداوند طريق عبوديت و تقرّب خود قرار دهد ، نه تنها بهتر است از آن چه بشر خود وضع كند ، بلكه او حق است و هرچه غير اوست باطل ، پس در تشخيص اسباب بندگى و تركيب ادعيه و اعمال ، و اورادى كه صفادهنده روح و بخشنده معنويّات و كرامات قرب است ، تنها ديده انبياء و اوصياى گرامى ايشان

--> ( 1 ) - سوره النجم ، آيه 4 .