مىكرديم ، سپس قائم قيام كند به حق و عدالت » . « 1 » علت سوم : بىوفائى و ناپايدارى در عهد و پيمان و متحد و يكدل نبودن ياران . خود آن حضرت در توقيعى كه براى شيخ مفيد رحمه اللّه صادر فرمود ، فرموده است : « اگر چنان‌چه شيعيان ما خداوند ايشان را به طاعت خود موفق كند ، همه باهم مجتمع و يكدل بودند در وفاى به عهد ما ، فيض ملاقات ما بر ايشان به تأخير نمىافتاد و هرآينه زودتر به سعادت ديدار ما نائل مىشدند نظر به حق معرفت و صدق معرفتشان نسبت به ما ، پس ما را از ايشان حبس نكرده جز آن‌چه به ما مىرسد از اعمال ناشايسته‌اى كه ما آن‌ها را خوش نداريم از ايشان و انتظار آن را از ايشان نداريم » . « 2 » پس بايد آن‌قدر طول بكشد كه كسانى كه بعد از تمييز و تمحيص باقى مىمانند ، مجدّانه پايدار در عهد و فداكارى باشند در اثر طول انتظار و شدت اشتياق با انزجال از واردات بسيار و قهرا اين معنى به‌تدريج حاصل خواهد شد ، چنان‌كه حال مردم اين ازمنه با غيبت امام عليه السّلام بسيار فرق دارد با مردمى كه در عصر حضور بودند از جهت محبت و معرفت و خلوص . از قضيه ملاقات على بن ابراهيم مهزيار معلوم مىشود نگرانى و دلگيرى آن حضرت از اعمال دوستان خود و اين‌كه اعمال بد ايشان نيز دخيل در غيبت و طول آن است ، گفت : چون به خدمت رسيدم آن حضرت به من فرمود : ما انتظار ترا داشتيم شب و روز چرا دير كردى ؟ عرض كردم : كسى نبود كه مرا به سوى شما رهنمائى كند ، پس حضرت با انگشت به زمين مىزد و فرمود : نه چنين است و لكن شماها به زيادى اموال پرداختيد و بر ضعفاى مؤمنين تجبّر به خرج داديد و قطع رحم كرديد ، پس چه عذرى براى شما الان مىباشد ؟ گفتم : التوبه التوبه .

--> ( 1 ) - بحار 52 / 244 ح 119 . ( 2 ) - معجم احاديث الامام المهدى 3 / 462 ح 1420 ؛ بحار 52 / 244 ح 119 .