چهل روز ميقاتش بود ، خمير آدم چهل روز مخمّر بود و و و . . . هرچه در دنيا چهل بوده جمع كرده ، عوام بيچاره به خيالش واقعا تحقيق علمى كرده ، غافل از اين‌كه صدها و هزارها [ از اين ] چهل‌تاها چه ربطى دارد به موضوع كه اگر اين عمل چهل روز تكرار يابد به خدمت امام زمان خواهد رسيد ، آخر كه اين را گفته و از چه امامى رسيده ؟ ! آرى به وسيلهء عمل‌ها و جديّت‌ها با صفاى باطن و نيت پاك و عمل پاك مىشود به خدمت امام عليه السّلام رسيد ، به شرط اين‌كه به عمل مخصوصى اعتقاد خصوصيت نداشته باشد كه اين عمل مجرب است . زيراكه تجربه در اين باب راه ندارد . هركس اگر رسيده از راهى رسيده و عمل به‌خصوصى از شرع نرسيده و به شرط اين‌كه نظر عليّت به وى نداشته باشد ، يعنى عمل خود را علت بداند كه تخلف در وى نخواهد بود ؛ زيراكه عمل‌ها و جديّت‌ها مقتضى است ، علت نيست تا بعدا مصلحت امام چه اقتضاء كند ، بلكه بايد صرفا به قصد رجا باشد . و به شرط اين‌كه اعمالش مطابق دستور شرع باشد ، صلاح و تقوايش پسند باشد ، نه مثل رفتن مسجد سهله كه هر رجاله‌اى به راه مىافتد ، جمعيت انبوهى هر شب چهارشنبه مىروند از كسانى كه نماز يوميه خود را نمىدانند . اگر بنا بود كه امام عليه السّلام براى هركس ظاهر شود پس غيبت چه معنى و مفهومى خواهد داشت و ديگر غيبت از كه خواهد بود ؟ مگر بگوئى غيبت از كسانى است كه به مسجد سهله نمىروند يا فلان چله و يا فلان ختم را نمىگيرند ؟ ! ! و به شرط اين‌كه پابند به چهل و عدد چهل يا هر عدد مخصوصى نباشد ، بلكه اين قدر از عمل دنبال كند تا به مقصود برسد و به شرط اين‌كه اهل عجب نباشد و او را عجب فرا نگيرد و كبر بر ياران خود نفروشد . آرى ! با چنين شرائط ممكن است توفيق شاملش شود اما ملازمه ندارد . ممكن است هم به مقصود نرسد ، هيچ ملازمه در كار نيست و همچنين صلاح و تقوى و ورع و مرد خدا بودن ملازمه ندارد كه به خدمت امام عليه السّلام برسد يا مرجع تقليد بودن ملازمه ندارد .