ذكر آمين دسته‌اى از روايات بر استحباب ذكر « آمين » در پايان قرائت سورهء حمد دلالت مىكند ؛ خواه در نماز فرادى و خواه در نماز جماعت ؛ چه براى امام و چه براى مأموم . در روايات اهل بيت عليهم السلام ذكر « الحمد للَّه‌ربّ العالمين » مستحب دانسته شده و از آمين گفتن ، نهى گرديده است ؛ چرا كه آمين گفتن ، گونه‌اى دنباله‌روى كوركورانه از سبك يهوديان و مسيحيان مىباشد ؛ مانند « تكفير » كه شيوهء مجوسىهاست . « 1 » [ 1 / 605 ] ثقة الاسلام كلينى از على بن ابراهيم از پدرش از عبداللَّه بن مغيره از جميل از امام صادق عليه السلام چنين روايت كرده است : « اگر پشت سر امامى بودى و او سورهء حمد را قرائت كرد و آن را به پايان رساند ، تو بگو : الحمد للَّه‌ربّ العالمين ؛ و نگو : آمين . » « 2 » [ 1 / 606 ] شيخ الطايفه ، ابو جعفر طوسى ، در دو كتابش ( التهذيب و استبصار ) با

--> ( 1 ) . در حديث زراره از امام باقر عليه السلام آمده است : « و تكفير نكن ؛ كه فقط مجوسيان اين شيوه را به كار مىبرند . » ( كافى ، ج 3 ، ص 299 ) . ابن اثير گويد : « تكفير آن است كه انسان خم شود و در حالت قيام پيش از ركوع ، سر خود را فرو افكند . حديث ابى معشر به همين معناست كه " او تكفير در نماز را مكروه مىدانست . " » ( النهايه ، ج 4 ، ص 188 ) . ( 2 ) . كافى ، ج 3 ، ص 313 .