آنان در پاسخ دستور حضرت [ كه با لفظ « تَعَوَّذوا » به آنان فرمان استعاذه داد ] نگفتند : « نتعّوذ باللَّه » يا « تعوّذنا » كه مطابق با لفظ كاربردى حضرت باشد ؛ چنان كه حضرت نيز نگفت : « أستعيذ باللَّه » يا « استعذت » ؛ يعنى با همان لفظى كه خداوند به او فرمان داده بود . هم‌چنين حضرت و اصحابش از لفظ برگزيدهء نخست به لفظى ديگر عدول نكردند ، بلكه آنان سزاوارتر براى پيروى [ از قرآن ] و نزديك‌تر به حق و آشناتر به مراد خداى تعالى بودند . چگونه [ چنين نباشد ] در حالى كه رسول خدا صلى الله عليه و آله و سلم چگونگى استعاذه را به ما آموخت . [ 1 / 166 ] حضرت فرمود : « هر يك از شما هنگام تشهّد ، از چهار چيز به خدا پناه بَرَد ؛ بگويد : " اللّهم إنّى أعوذ بك من عذاب جهنم و من عذاب القبر و من فتنة المحيا و الممات و من شرّ فتنة المسيح الدّجال " ( بار خدايا ، من از عذاب دوزخ و از عذاب قبر و از فتنهء زندگى و مرگ و از شر فتنهء مسيح دجّال ، به تو پناه مىبرم ) . » مسلم « 1 » و ديگران آن را روايت كرده‌اند و صريح‌تر از آن وجود ندارد . « 2 » تغيير عبارت استعاذه به صورت تقديم يا تأخير يا تبديل ، با حفظ اصل معنا ، در حديث گزارش شده است و منعى ندارد . اين عبارت‌ها از پيامبر صلى الله عليه و آله و سلم نقل شده است : [ 1 / 167 ] « اللّهم اعصمنى من الشيطان الرجيم » « 3 » ؛ [ 1 / 168 ] « اللّهم أعذنى فيه من الشيطان الرجيم » « 4 » ؛ [ 1 / 169 ] « اللّهم إنّى أعوذ بك من الشيطان الرجيم » « 5 » ؛ [ 1 / 170 ] « اللّهم أجرنى من الشيطان الرجيم » « 6 » ؛

--> ( 1 ) . بنگريد به : مسلم ، ج 2 ، ص 93 و ج 8 ، ص 75 . ( 2 ) . النشر فى القراءات العشر ، ج 1 ، ص 246 - 248 . ( 3 ) . ابن ماجه ، ج 1 ، ص 254 . ( 4 ) . كافى ، ج 4 ، ص 75 ؛ المصنّف ، ج 1 ، ص 425 ؛ الاذكار النوويه ، ص 31 . ( 5 ) . ابو داوود ، ج 2 ، ص 433 . ( 6 ) . حاكم ، ج 1 ، ص 207 ؛ بيهقى ، ج 2 ، ص 442 ؛ ابن خزيمه ، ج 1 ، ص 231 ؛ ابن حبّان ، ج 5 ، ص 396 .