فصل سوّم ؛ حاوى نصوصى دينى است كه حقيقت انديشه‌ى اسلامى را در مورد بعد مادى زندگى انسان توضيح مىدهد بطوريكه پيچيدگى و ابهام نصوص فصل اوّل و فصل دوّم را كه گمان نوعى تعارض و تنافى ميان آنها مىرود بر طرف مىسازد ، و چشم‌انداز روشنى از بينش اسلامى در مورد دنيا و امور مادّى در كنار انديشه‌هاى اسلامى ديگرى از حيات و وجود بدست مىدهد كه همگام ، راهگشاى به واقعيت اسلام و مرزها و شمول قوانين آن‌كه ضامن توازن فكرى و عملى مطلوب در سير تكامل طبيعى انسان است ، مىگردد . انسانى كه نه بيكاره و تنبل و فرو رفته در خيالات و اوهام و بر كنار از مسير ارجمند فطرى و ذاتى انسانيت باشد ، و نه مبتلا به فساد و تباهى شخصيت كاذب كه او را از واقعيتش بالاتر جلوه دهد و حدود وجوديش را بفراموشى سپارد و گمان كند همه‌چيز و برتر از همه‌چيز است و تا آنجا پيش رود كه خود را خدا بپندارد . واقعيت آنست كه پىآمدها و زيانهايى كه در اثر عقب افتادگى و كناره‌گيرى برخى افراد انسان‌كه حاصل پندارهاى عزلت‌جويى و بيكارگى ناروا و ناپسند آنهاست‌براى انسانيت روى داده در برابر زيانهاى غرور انسان و فراموش كردن واقعيت و ابعاد طبيعى خودكه ثمره‌ى خدا پنداشتن موهومات و فراموشى حقيقت مطلقى كه مىتواند همواره او را به سوى كمال سوق دهد مىباشدبسى ناچيز است ، در حالى كه بدون شك اين غرور و پندارهاى باطل موجب بازماندن انسان از پيشرفت واقعى است .