آيهء دوم در جواز توسّل وَ ما أَرْسَلْنا مِنْ رَسُولٍ إِلَّا لِيُطاعَ بِإِذْنِ اللَّهِ وَ لَوْ أَنَّهُمْ إِذْ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ جاؤُكَ فَاسْتَغْفَرُوا اللَّهَ وَ اسْتَغْفَرَ لَهُمُ الرَّسُولُ لَوَجَدُوا اللَّهَ تَوَّاباً رَحِيماً « 1 » : و ما همه رسولان را فرستاديم تا اين كه به امر خدا اطاعت شوند ، و اگر اينان ( منافقان ) گناهى را مرتكب بشوند و به خود ستم كنند به نزد تو مىآيند . پس از خدا طلب آمرزش مىكنند و ( مىخواهند كه ) تو براى آنان طلب آمرزش كنى ، براى اين كه خدا را آمرزنده و مهربان بيابند . در تفسير جوامع الجامع آمده است ، كه بين مردى از منافقين و بين مردى از يهود خصومت و نزاعى واقع شد يهودى گفت : به محمد صلّى اللّه عليه و آله شكايت مىكنم ، زيرا مىدانست كه آن حضرت صلّى اللّه عليه و آله رشوه‌گير نيست . و آن فرد منافق كعب بن اشرف را بين خود و بين آن يهودى قاضى قرار داد . پس اين آيه نازل شد ، « آيا نديدى ( و تعجب نكردى ) از حال آنان كه به گمان و ادعاى خود ايمان آورده‌اند به آنچه بر تو و بر پيامبران قبل از تو نازل شده است ، چگونه شكايت به نزد طاغوت بردند و حال اينكه مأمور بودند كه به طاغوت كافر

--> ( 1 ) . نساء ، آيه 64 .