توجّه به اين نكته لازم است كه وسيله‌اى را به سوى خدا طلب كردن ، بدست آوردن چيزى است كه مقرّب و نزديك كنند به خدا باشد پس چنانچه غير از اين باشد ، موضوع وسيله بودن از آن نفى مىشود ، بنابر اين طلب كردن وسيله‌اى به سوى خدا عبادت و پرستش آن نيست ، زيرا كه عبادت آن با متقرّب بودنش تغاير دارد . و در واقع عبادت آن وسيله ، شرك است و هيچ كسى با داشتن صفت شرك قابليّت تقرّب به خداى واحد ، احد و صمد را ندارد . پس كسى كه با وسيله اى به خدا نزديك مىشود ، از آنچه تنافى با تقرّب دارد دورى جسته است . زيرا او با بدست آوردن آن وسيله تقرّب را منظور كرده نه دور شدن از خدا را . توسّل به معناى مصطلح از مصاديق طلب كردن وسيله است . و فرقى نيست بين اين كه بگويد : « اتوسل به الى اللّه ، يا اتوجه به اليه ، يا اتشفّع يا

--> المدرسين ، قم / المحاسن ، صص 182 - 179 و احاديث بعد از آن . . . دار الكتب الاسلاميه - قم . الميزان ، ج 5 ، ص 362 ، طبع تهران . احقاق الحق ، ج 5 ، صص 96 - 94 و در آن آمده : فتأخذ حجزتى و شيعتك يأخذونى حجزة اهل بيتك . احقاق الحق ، ج 7 ، ص 175 و در آن روايت اين گونه است : عن رسول اللّه صلّى اللّه عليه و آله : ان قال : يا على اذا كان يوم القيامة أخذت حجزة اللّه و أخذت أنت حجزتى و أخذ ولدك بحجزتك و أخذ شيعة ولدك بحجزتهم ، فترى أين يومر بنا ؟ ! احقاق الحق ، ج 18 ، ص 504 و در اين عبارت اين است : و اهل بيته يأخذون بحجزة نبيهم صلّى اللّه عليه و آله و انّ شيعتهم يأخذون بحجزهم يوم القيامة .