حضرت در اين فراز از دعا از خداى متعال درخواست مىكند كه اگر قرار باشد عمر من محل و چراگاه شيطان باشد هرگز چنين عمرى را نمىخواهم . بنابر اين حضرت بدون قيد و شرط از خداى متعال درخواست طول عمر نمىكند ؛ بلكه عمر طولانى خواستن را مشروط به بندگى و فرمانبرى از فرامين حضرت حق كرده و در اين صورت از خداى متعال درخواست طولانى شدن عمرش را دارد . چه بسيار افرادى كه بيشتر عمرشان چراگاه شيطان است ؛ امّا همچنان از مرگ بيزارند و دوست ندارند حتّى لحظه‌اى به فكر مرگ باشند . اينان اگر عمر طولانى نيز داشته باشند هيچ گلى به سر خودشان نمىزنند و همواره مشكلات پس از مرگ خود را زياد مىكنند . گذشته از ايجاد اين مشكل ، زندگى را بر خود سخت مىكنند ؛ چرا كه زندگى بدون خدا و بدون بندگى جز « ضَنْك » و خفّت چيز ديگرى نخواهد بود : وَ مَنْ اعْرَضَ عَنْ ذِكْرى فَانَّ لَهُ مَعِيْشَةً ضَنْكا و الا بِذِكرِ اللّهِ تَطمَئِنُّ القُلُوب . در ميان تمام مردمى كه قدم به عرصهء حيات گذاشته‌اند ، كسى در بركت عمر به پاى شهيدان راه خدا نمىرسند . از صدر اسلام تا كربلا و از كربلا تا غيبت امام عصر و از آن زمان تا كنون هر كس زرنگى كرد و توانست قابليّت نوشيدن شراب غرورانگيز شهادت را در خود ايجاد كند . توانست راه صد ساله را يك شبه بپيمايد . شهيدان صدر انقلاب اسلامى و پس از پيروزى انقلاب و زمان دفاع مقدّس كسانى بودند كه از نظر كمّى عمر چندانى نداشتند و بيشتر آن عزيزان در بهترين دوران زندگى ، يعنى جوانى اين مدال برترى را به گردن آويختند ؛ امّا چنان عمر با كيفيّتى داشتند كه تا قيامت نام مباركشان بر تارك تاريخ شيعه مىدرخشد . اينان كسانى بوده و هستند كه در انحصار زمان و مكان قرار ندارند و درست شبيه امامان معصوم خود ، مرز زمان و مكان را شكسته و فراتر از آن را فتح كردند .