در دوران آغاز طلبگى با دو تن از بهترين دوستانم آشنا شدم كه هر دو به شهادت رسيدند و از ملك بسوى ملكوت پر كشيدند . محمدعلى و حسن قيصرى كه هر كدام برادر خود را نيز در جمع شهيدان دفاع مقدّس ديده بودند ، براى ادامهء راهشان به جبهه رفتند و عاشقانه دعوت حق را لبيك گفتند . حسن كه از محمدعلى و رضا و عباس قيصرى كوچكتر بود ، داراى اخلاص فوق العاده‌اى بود ، و من در مدّت دو سالى كه با او حشر و نشر داشتم ، مات و مبهوت هنوز شهادتش را باور ندارم . حسن قيصرى كه از طلاب حوزه علميه بود ، در شرايطى شربت شيرين شهادت را نوشيد كه دشمنان تا دندان مسلح دين و قرآن و خدا ، هر روز داغ جوانى را به دل مادران اين مرز و بوم مىگذاشتند . از خاطراتى كه هرگز فراموش نمىكنم اين است كه حسن هر شب قبل از خواب وضوى مىساخت و با كمال خلوص قرآن را باز مىكرد و صفحه‌اى از قرآن را تلاوت مىكرد و با التماس از خداى متعال درخواست امضاى برگه شهادتش را داشت . صوت آرام و محزونش هنگام تلاوت قرآن هنوز گوشم را نوازش مىدهد و من بعد از شهادتش فهيمدم كه او كيست و در كجاى عالم مشغول سير و پرواز بود . روحشان شاد و مقامشان متعالى . آرى اينان گرچه از نظر عمر ظاهرى زندگى طولانى نداشتند ، اما بى ترديد عمر با كيفيّتى را پشت سر گذاشتند . راه كسب عمر با بركت براى اينكه ما نيز بتوانيم از عمر با بركتى بهره‌مند شويم ، بطورى كه با مرگ ظاهرى همه چيزمان دفن نشود و همواره مانند يك انسان زنده حضور داشته