1 . برانگيختن روح حماسى در سربازان به هنگام نبرد با دشمن ؛ 2 . برانگيختن روح حماسى در جمعيّتها به منظور دفاع و محافظت از يك عقيده ، مسلك ، مرام دينى يا سياسى و اقتصادى و . . . و يا تحريك احساسات و عواطف مردم براى آماده كردن و متوجّه ساختن آنها به سوى يك انقلاب فكرى ، فرهنگى و اقتصادى و . . . 3 . تأييد ، حمايت و تقويت رهبران مذهبى و سياسى و . . . با مدح و ثناء در قالب شعر و متقابلا تحقير دشمنان رهبرى با مذمت كردن و هجو كردن ؛ 4 . اوج هيجان لذّت و طرب ( مستى ) ، برانگيختن شادمانى و بهجت صرفا به منظور سرگرمى و مسرور شدن كه در مجالس غنا و سرگرمى و شب‌نشينىها انجام مىگيرد ( كه خلفاى جور ، مجالس عيش و نوش و بزم شراب تشكيل داده و از كنيزكان زيباروى و خوش‌خوان و معنيّه مىخواستند كه براى آنها شعر بخوانند و بنوازند و برقصند و . . . تا آنان لختى بياسايند و در دامان شراب دمى بيارمند ) . 5 . به هيجان آوردن و تحريك غم ، اندوه و گريه در قالب شعر آنگونه كه در مجالس عزا و مصيبت انجام مىگيرد ( مثل مجالس اقامهء عزا و ماتم براى سالار شهيدان ) . 6 . برانگيختن و مشتعل ساختن آتش شوق به حبيب و دوست تا شعله‌ور ساختن آتش شهوت جنسى مثل آنچه در باب تشبيب و غزل است . تشبيب : اوصاف‌زنى را با شعر بازگو كردن است كه در شرع مقدّس براى آن بابى گشوده‌اند . تشبيب زن نامحرم حرام و تشبيب زن خيالى محل بحث است . تشبيب حليله اگر براى خود و نزد معشوقهء حلال باشد بلامانع ولى نزد نامحرمان ممنوع است چون آتش شهوت را شعله‌ور مىسازد و دلهاى مريض را به طمع مىافكند . و غزل : شعرى مركب از چند بيت و معمولا بين 7 تا 12 كه وزن آنها مساوى و مصراع اوّل با آخر ابيات مقفى باشد و موضوع آن وصف معشوق مىباشد . ) 7 . فايده ديگر شعر ، پند گرفتن و اجتناب از انجام منكرات و قبايح و خاموش ساختن تنور شعله‌ور شهوات و يا تهذيب نفوس و رياضت و سختى دادن به خود براى انجام خيرات است . مانند اشعار حكيمانه ، پند و اندرز ، آداب و دستورات اخلاقى ( مانند اشعارى كه از معصومين عليه السّلام گهگاهى سروده شده مثلا شعر امام هادى در مجلس متوكّل كه اشك نحس او را بر چهرهء خبيثش جارى ساخت و مانند اشعار فلاسفه و