امر پنجم موافقت التزاميّه مقدمه : موافقت و مخالفت از زواياى مختلف تقسيماتى پيدا مىكند : 1 - موافقت و مخالفت با واقع كه نامش اطاعت و معصيت است يا با قطع و اعتقاد كه نامش تجرّى و انقياد است و در امر ثانى از امور قطع بيان شد . 2 - موافقت و مخالفت با علم تفصيلى يا با علم اجمالى كه در مسئله هفتم از مسائل قطع خواهد آمد . 3 - موافقت و مخالفت قطعيه و احتماليه كه باز هم در مسئله هفتم خواهد آمد . 4 - موافقت و مخالفت ، عمليه و التزاميه كه محور بحث ما در اين امر است . با توجه به اين مقدمه ، مىگوييم يكى از احكام و آثار قطع ( و هكذا طرق و امارات معتبره ولى چون بحث ما در باب قطع است اين‌ها را ذكر نكردند . ) عبارت است از تنجز تكليف . معناى تنجز هم استحقاق عقوبت بر مخالفت مىباشد حال در مسائل اصول دين و امور عقيدتى آنچه واجب و لازم است همان موافقت التزاميّه و عقد القلب است ، يعنى انسان قلبا به مبدأ و معاد معتقد باشد و در برابر آنها تسليم باشد و آنها را باور كند بيش از اين هم لازم نيست و بر چنين موافقتى ثواب داده مىشود ، چه اينكه بر مخالفت التزاميه با آنها مؤاخذه مىشود . ولى سؤال اين است كه آيا در مسائل فرعيه و حلال و حرام الهى علاوه بر اينكه موافقت عمليه واجب و مخالفت عمليه حرام است ( و اين معنا را قطع به تكليف به واسطه منجّز كردن تكليف ، ايجاب مىكند . ) آيا موافقت التزاميه هم لازم است ( يعنى قلبا هم انسان