فصل ششم امر آمر با علم او به انتفاء شرط امر فصل اوّل در رابطه با مادّهء امر بود كه مشتمل بر چهار مبحث بود . فصل دوّم در مورد هيئت امر يا صيغهء افعل بود كه داراى نه مبحث بود . فصل سوّم دربارهء مبحث مهم اجزاء بود . فصل چهارم در مورد مبحث مهم مقدّمهء واجب بود كه طولانىترين بحث بود . فصل پنجم مربوط به مبحث مهم ضد بود . و اينك فصل ششم در اين‌باره است كه آيا امر آمر با علم به انتفاء شرط امر جايز است يا خير ؟ مقدّمه - شرايط دو دسته مىباشند : 1 - شروط مأمور به از قبيل : اراده كردن كه شرط اتيان به هر مأموربه‌اى است و طهارت و استقبال كه شرط صحّت نماز مىباشند و . . . اين‌گونه شرائط مورد بحث نيست زيرا و لو مولى يقين داشته باشد كه بسيارى از انسانها اراده نمىكنند ، نماز نمىخوانند و واجبات را انجام نمىدهند مع‌ذلك امر كردن از مولى صحيح و بايسته و براى اتمام حجّت است . « لِيَهْلِكَ مَنْ هَلَكَ عَنْ بَيِّنَةٍ وَ يَحْيى مَنْ حَيَّ عَنْ بَيِّنَةٍ « 1 » و لِئَلَّا يَكُونَ لِلنَّاسِ عَلَى اللَّهِ حُجَّةٌ بَعْدَ الرُّسُلِ » « 2 » 2 - شروط امر و تكليف از قبيل : حيات ، قدرت و . . . كه عمدهء بحث در مورد قدرت است . اين بخش چهار فرض پيدا مىكند :

--> ( 1 ) - سوره انفال ، آيه 42 . ( 2 ) - سورهء نساء ، آيه 165 .