احد الامارتين مىشوند كما سيأتى . در مقام رابع ] آيا واجب است راجح را بر مرجوح ترجيح داده و اخذ به راجح و طرح مرجوح نمائيم ؟ يا اينكه ترجيح مستحب است نه واجب ؟ و يا حتى مستحب هم نيست بلكه وجود الرجحان الظنى كه موجب قوت دلالت مىشود كالعدم است و همانند متعادلين جاى تخيير است نه ترجيح ؟ مقام ثانى : مزايا و مرجحات يكى از دو حديث بر ديگرى در دو گونه است : الف : مرجحات غير منصوصه : عواملى كه سبب اقربيت يك حديث به صدور و صدق مىشوند ولى در روايات و اخبار علاجيه بدانها اشاره‌اى هم نشده از قبيل ترجيح به نقل به لفظ ، فصاحت و . . . ب : مرجحات منصوصه : مزايائى كه در خود اخبار بدانها تصريح شده و شرع مقدس مستقيما آنها را مرجح احد المتعارضين قرار داده از قبيل ترجيح به شهرت - موافقت كتاب و . . . حال مقام ثانى مربوط مىشود به بيان مرجحات منصوصه و ذكر اخبار علاجيه كه حاوى اين مرجحات هستند . مقام ثالث : آيا در مقام ترجيح احد المتعارضين على الاخرى فقط بايد به مرجحات منصوصه اكتفا كنيم و حق تعدّى به ساير مرجحات نداريم ؟ يا اينكه حق داريم به هر عاملى كه سبب اقربيت احد الحديثين الى الصدق و الحق و الواقع مىشود تعدى نمائيم ؟ مقام رابع : در بيان انواع و اقسام مرجحات داخليه و خارجيّه است . داخليه يعنى مرجحاتى كه مستقلا وجود خارجى ندارند بلكه بوجود خبر موجودند و يا مربوط به سند و يا متن هستند و خارجيه يعنى مرجحاتى كه استقلالا در خارج موجودند و ضمنا سبب رجحان نيز مىشوند .