جواب : يا هدف او فرار از زير بار سنگين برهان و انتخاب طريق آسان‌تر است چون برهان اقامه نمودن كار آسانى نيست و لذا با اين شيوه خواسته تخلص جسته باشد و يا هدف او اين بوده كه واقعا معتقد بوده كه همان گونه كه مدعى نبوت خود بايد بينه و برهان بياورد و اگر عاجز بود دليل بر كذب او است و عدم الدليل دليل العدم قطعا همچنين مدعيان دين جديد و پيروان آئين نو نيز بايد برهان بياورند و اگر از اقامهء برهان ناتوان بودند خود بهترين دليل بر عدم حقانيت آنها است ولى سيأتى إن شاء الله كه اگر مراد وى اين باشد باز هم باطل است زيرا كه مدعى نبوت اگر از آوردن معجزات و آيات بينات عاجز شد بهترين دليل بر كذب او است ولى اگر مدعى دين جديد عاجز بود دليل بر بطلان دين او نيست كما اينكه كثيرى از عوام الناس پيرو هر دينى از آوردن برهان قاطع ناتوانند ولى دليل بر عدم حقانيت دينشان به حساب نمىآيد . قوله : ثم إنّه : اصل قضيهء مناظره را نقل كرديم حال مىگوئيم : از روزى كه اين مناظره طرح شده هركدام از دانشمندان اصولى شيعه به فراخور درك و فهم خويش از آن جوابى تدارك ديده و به تحكيم مرزهاى ايدئولوژى اسلام ناب پرداخته‌اند كه پاره‌اى از جوابها از ديگران و پاره‌اى از خود مرحوم شيخ انصارى است و همه در اينجا نقل مىكنيم : جواب اوّل : همان جوابى بود كه قبلا اشاره شد در فرض شك در بقاء شريعت و نبوت جاى استصحاب نيست چه بر مبناى ظن و چه تعبد و تفصيلا هم اين جواب خواهد آمد . جواب دوّم : مرحوم فاضل قزوينى كه مستقيما طرف مناظره آن عالم بود اين جواب را داده : ما مسلمانها به نبوت هر موسى يا عيسائى كه اعتقاد و باور نداريم بلكه هر موسى يا عيسائى كه به نبوت پيامبر اسلام اعتراف نموده