( مسئله سوّم - تعارض نصوص ) سومين مسئله از علم اجمالى و شبههء وجوبيه و دوران بين المتباينين مسئله تعارض نصين است يعنى در رابطه با امرى دو دسته نصوص وارد شده كه اين دو با يكديگر برحسب ظاهر متعارضان و متكافئان هستند و اين امر سبب شبهه و اجمال شده . مثلا در مورد كسى كه تا چهار فرسخ مسافرت مىكند و سپس يك شب در آنجا مانده بعد مراجعت مىكند آيا چنين كسى بايد نماز را قصر بخواند يا اتمام ؟ دو دسته روايات وارد شده دسته‌اى مىگويد : قصر واجب است و دسته‌اى مىگويند اتمام واجب است و اين دو باهم متعارضند و ما علم اجمالى داريم به وجوب احدهما حال چه بايد كرد ؟ ما بوديم و مقتضاى قواعد باب علم اجمالى بايد مىگفتيم : احتياط بايد كرد يعنى جمع نمود بين قصر و اتمام به همان دلائل كه المقتضى موجود . . . و لكن اين‌ها طبق قاعده است و تا زمانى به درد مىخورد كه نصّ خاصى نباشد ولى ما در خصوص باب متعارضين اخبار فراوانى داريم تحت عنوان اخبار علاجيه كه دلالت بر تخيير مىكنند و به حكم اين اخبار مشهور اصوليين از قديم الايام در متعارضين حكم به تخيير كرده‌اند و لذا ما احتياط را كنار گذاشته و تخيير را مىگيريم . ان قلت : اگر ما در متعارضين اخبار تخيير را داريم متقابلا اخبار احتياط و توقف را هم داريم چرا بواسطهء اين‌گونه از اخبار تعارض را علاج نكنيم ؟