1 - گروهى برائت را جارى ساخته و فرموده‌اند احتياط واجب نيست مطلقا . 2 - گروهى احتياط را واجب دانسته‌اند مطلقا . 3 - گروهى تفصيل داده‌اند ميان شبهات تحريميه و وجوبيّه كه در اوّلى احتياطى و در دوّمى برائتى شده‌اند از عبارت صاحب معالم هم استفاده مىشود كه جماعتى در شبهه وجوبيه طرفدار وجوب احتياط هستند . پس با توجه به شهادت اين دو بزرگوار و با توجه به عبارت آن دو محدّث به اين نتيجه مىرسيم كه مسئله عدم وجوب احتياط در شبهات وجوبيه و فقدان نص اجماعى نيست بلكه مخالف هم دارد ولى نام و نشان آن مخالف براى ما ذكر نشده . اگر بفرمائيد : مخالف را مىشناسيم و آنها عبارتند از شيخ طوسى - سيد مرتضى - سيد بن زهره و . . . كه در برخى از موارد شبهه وجوبيه به احتياط تمسك كرده‌اند . ما جواب مىدهيم كه ما به اكثر فتاواى آنها رجوع كرده و ديده‌ايم كه برائتى هستند و چون مذهب آنها را بدست آورده‌ايم آن چند موردى كه احيانا احتياط كرده‌اند ما توجيه مىكنيم و مىگوئيم در آن موارد احتياط به عنوان مؤيّد دليل مطرح بوده نه اينكه استقلالا عند الشبهة احتياط را واجب بدانند بلكه علىحده براى وجوب دليل داشته‌اند بعد هم اضافه كرده‌اند كه فتوا به وجوب احوط هم هست كه اين مؤيّد آن دليل است عقيده خود شيخ اعظم : اقوى اينست كه در شبهه وجوبيه و فقدان نص اصالة البراءة جارى مىشود و دليل من عبارتست از همان ادلّه اربعه كه در شبهه تحريميه و فقدان نص گذشت و نوعا تعميم داشتند و علاوه بر آنها اجماع مركب هم داريم و آن اينكه :