آيد در رابطه با آن قطعا خطابى از شارع مقدس صادر شده كه در واقع معارضى هم ندارد . و مىدانيم كه آنچه بر پيامبر اكرم ( ص ) وحى شده در نزد ائمّه ( ع ) مخزون و محفوظ است و مىدانيم كه ائمه ( ع ) با تأكيد فراوان ما را امر به توقّف نموده‌اند و فرموده‌اند هركجا ندانستيد توقّف كنيد حتّى تسألوا و تعلموا و احتياط را بر ما واجب نموده‌اند و هيچ كجا به ما اجازه نداده‌اند كه به برائت اصليه تمسك كنيم با اين‌همه چه جاى تمسك به اصل برائت ؟ بعد فرموده : حالا كه ما منكر اين سخنانيم بايد بيان كنيم كه در شبهات وجوبيه وظيفه ما چيست ؟ در شبهات تحريميه وظيفه چيست ؟ وظيفه ما اينست كه در شبهات تحريميه حكميه احتياط كنيم و از امر مشتبه بگريزيم و در شبهات حكميه وجوبيه هم هرگاه اجمال نص بود . مثلا امرى وارد شده كه مردّد است بين وجوب و استحباب در اثر اشتراك لفظى يا معنوى و يا فقدان نص بود و يا تعارض نصوص بود بايد احتياط كنيم و جانب فعل را بگيريم آرى در شبهات موضوعيه احتياط واجب نيست و در مواردى هم كه امر مولى برفرض ظهور در استحباب داشته باشد باز ترك جايز است و احتياط به فعل واجب نيست بدليل حديث حجب و حديث رفع و . . . اين بود تمام فرمايشات محدث استرابادى : اقول : جواب مرحوم شيخ اعظم از اين فرمايشات عريض و طويل : ما يك اصل برائت داريم كه به مجرّد شك در حكم بدون در نظر گرفتن حالت سابقه جارى مىشود و يك برائت اصليّه يا استصحاب البراءة و يا استصحاب حال عقل داريم كه با ملاحظه حالت سابقه جارى مىشود و عند القدما اين دوازدهم تفكيك نشده بود ولى الآن كاملا از هم منفكّ هستند . و نيز عند القدما هم برائت اصليه و هم اصالة البراءة هر دو از امارات