همان روايات تعبير نموده‌اند . فى المثل به نظر قائلين به توقف اخبار توقف تامّ و تمام بوده لذا بدان اعتماد كرده و فتوى داده‌اند به توقف عند الشبهه و به عقيده قائلين به احتياط اخبار الاحتياط قابل اعتماد بوده . لذا به همين دسته تمسك نموده و فتوى داده‌اند به وجوب احتياط عند الشبهة ، و قائلين به حرمت ظاهريّه به روايات تثليث تمسك كرده‌اند كه مىفرمود : فمن ترك الشبهات نجى من المحرمات و من ارتكب الشبهات وقع فى المحرمات و هلك من حيث لا يعلم و از اين روايات استفاده مىشود كه ارتكاب مشتبه حرمت ذاتيّه و نفسيه و واقعيّه ندارد بلكه مقدّمه است براى وقوع در حرام و غرض اصلى اجتناب از حرام واقعى است . لذا تعبير كرده به حرمت ظاهريه ، و قائلين به حرمت واقعيّه هم تمسك كرده‌اند به رواياتى كه ما را امر كرده به اجتناب از مشتبه و ترك آن بما هو مشتبه با قطع نظر از وقوع در حرام يعنى امر روى خود عنوان مشتبه رفته و هر موضوعى كه داراى حكمى شد آن حكم نسبت به آن موضوع حكم واقعى است نه يك حكم ظاهرى و صورى و لذا فتوى به حرمت واقعيه داده . 2 - احتمال قوىتر آنست كه اين اقوال اربعه با يكديگر تفاوت معنوى و حقيقى دارند نه اينكه مجرّد اختلاف در تعبير باشد بلكه توقف با احتياط و حرمت ظاهرى با حرمت ظاهرى با حرمت واقعى در معنا و حقيقت متفاوتند ، بيان ذلك : امّا توقف با احتياط : نسبت ما بين آن دو عموم و خصوص من وجه است يعنى توقف از اين حيث اعم است كه شامل مىشود مواردى را كه احتياط در آن ممكن نيست مثل مسائل مالى كه نمىدانيم آيا اين خانه ملك زيد است يا عمرو كه احتياط راه ندارد يعنى نمىتوانيم كارى كنيم كه