مراد بياورد يا خير ؟ قلت : ما دليلى بر حجيت عمل به ظهورات از باب تعبد نداريم بلكه از باب ظن حجت است ان قلت : آيا اجماع قائم نيست بر عمل به ظهور از باب تعبد ؟ قلت : خير جاى ادعاى چنين اجماعى نيست زيرا بسيارى از محققين در مسئله دوران ميان حقيقت و مجاز مشهور توقف كرده‌اند و به حقيقت تمسك نكرده‌اند درحالىكه اگر تعبدى بود مىبايست عمل مىكردند . مرحوم شيخ مىفرمايد : از بيانات ما در رابطه با تفصيل قبل جواب اين تفصيل داده شد و آن اينكه احدى از علماء در ظهور كلام توقف نكرده‌اند به صرف اينكه خطاب ديگرى مجمل بوده بلكه اى چه‌بسا با ظهور آن اين اجمال را هم تفسير كرده‌اند فلا وجه للتفصيل و امّا شاهدى كه در آخر آورديد مبنى بر توقف مشهور در دوران بين الحقيقة و المجاز المشهور و يا موارد چندى كه ما اشاره كرديم و شما نياوردى آنجا از باب اينست كه وقتى كلام محفوف بود به ما يصلح للقرينية از ظهور مىافتد و مجمل مىشود عند العرف و لذا قابل تمسك نيست پس همه جا معيار اينست كه اگر عند العرف كلام ظهور داشت بدان تمسك مىشود بدون فرق گذاشتن ميان تفاصيل مذكور و هركجا ظهور عرفى نبود كلام قابل استفاده نيست . پايان مبحث كبروى يعنى ( حجيت ظواهر ) * * *