برخوردار بوده و بر اثر تكامل عقل و تهذيب نفس ، هيچ گاه گرايش به قضاوت به نفع ظالم در آنان پيدا نمىشود . آنان خود را در حضور خداوند متعال و در محضر حضرت بقيّة اللَّه الأعظم ارواحنا فداه مىبينند و به همين جهت حكم حق را همان گونه كه لازم است صادر مىنمايند . جالب توجّه است كه در آن زمان بر اساس تكامل عقل‌ها مردم نيز آمادهء اجراى حكم عادلانه و پذيراى آن مىباشند . و اين لازمهء حكومت عدل الهى حضرت ولىّ عصر عجّل اللَّه تعالى له الفرج مىباشد . در آن زمان قاضيان بر اساس برخوردارى از دو خصلت : 1 - خودسازى 2 - امدادهاى غيبى ، با اجراى حكم صحيح ، آتش فتنه را خاموش ساخته و با حكم عدل و داد ، به ظلم و بىداد افراد پايان مىبخشند و به اين گونه ، ظلم و ستم را ريشه‌كن ساخته و بنيان عدالت را استوار مىسازند . جالب توجّه است كه يكى از موارد آشكار ظلم و ستم كه در روزگار رهايى ريشه‌كن مىشود ، قضاوت‌هاى ظالمانه‌اى است كه قضاوت‌كنندگان بر اساس غرض‌هاى شخصى انجام مىدهند . بديهى است اگر قاضى خودساخته نباشد و خود را در محضر خدا نبيند ، حكمى كه صادر مىنمايد نه تنها درخت ظلم و ستم را ريشه‌كن نمىسازد ؛ بلكه آن را آبيارى نموده و تنومند مىسازد . داستانى را كه مىآوريم نمونه‌اى از آن‌هاست : « مردى لاشهء سگ خويش را در قبرستان مسلمين مدفون ساخت . مردمان برآغاليدند ، وى را بگرفتند سخت بكوفتند و نيمه جان به قاضى بردند . قاضى به جهت سابقهء عداوتى كه با او داشت ، نشاندنِ آتش فتنه را به سوختن او فرمان داد . مرد الحاح كرد كه : مرا سخنى مانده است ، اگر قاضى اجازت فرمايد بگويم . قاضى رخصت داد . گناهكار گفت : چون اجل سگ برسيد امرى عجيب پديد گشت . يعنى به