بعضى از موارد ظلم‌كنندگان ظلمى را كه انجام داده‌اند انكار مىنمايند و نمىپذيرند كه چنين كارى را انجام داده‌اند . اينها دو نمونه از مواردى است كه سبب اختلاف ميان دو نفر يا دو گروه مىشود . در اين گونه موارد ، نياز به قضاوت مىباشد تا با يك آگاهى وسيع و علم فراگير ، ظالم و مظلوم از يكديگر تشخيص داده شوند و حق مظلوم از ظالم گرفته شود . بديهى است در موارد بسيارى هيچ يك از دو طرف نمىتوانند شاهد و گواهى كه براى شهادت مورد پذيرش باشد ، بياورند . در اين صورت بنا بر مسايل فقهى ، كار به يمين و سوگند كشيده مىشود كه ممكن است منكر با قسم دروغ و سوگند نابجا ، حقّ ديگرى را پايمال نمايد و ظالمانه آن را از دست او بربايد ؛ همان گونه كه ممكن است با اقامهء بيّنهء غير واقعى حقّ صاحب حق پايمال گردد . بديهى است قضاوتى كه سرانجامش سوگند و قسم باشد ، نمىتواند در همه جا حقّ را به صاحب حق بدهد و سايهء ظالم را از سر مظلوم كوتاه نمايد . اوج قضاوت در آغاز ظهور « 1 » همان گونه كه گفتيم آغاز حكومت امام عصر ارواحنا فداه آغاز پاكسازىها و رفع ظلم و ستم‌هاست . به اين جهت مسألهء قضاوت در آغاز ظهور ، بسيار اوج خواهد داشت تا با قضاوت صحيح و عادلانه ، حقّ مظلومين از ستمگران گرفته شده و حقّ به حق‌دار برسد . جالب توجّه است كه در آن عصر شكوهمند - طبق روايات وارده - قضاوت‌ها بر اساس واقعيّت‌ها خواهد بود و ظنّ و گمان در مسألهء قضاوت ، در آن زمان ارزشى ندارد و كسانى كه در آن روزگار از طرف حضرت بقيّة اللَّه الأعظم ارواحنا فداه به عنوان قضاوت در ميان مردم برگزيده مىشوند ، از امدادهاى غيبى

--> ( 1 ) . اين جريان در ابتداى ظهور واقع مىشود و بعد از استقرار حكومت الهى امام زمان ارواحنا فداه و اجتماعى كه داراى عدالت و انصاف است ، جايى براى اختلاف باقى نمىماند و احتياجى به قضاوت نيست .