اوست چون ] به زودى خداوند قومى را مىآورد كه آنان را دوست دارد و آنان نيز خدا را دوست دارند . . . . درباره اين قوم موعود رواياتى مختلف نقل شده ، برخى از قول پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و برخى موقوف به صحابه و يا مقطوع به تابعين است « 1 » ابن جرير طبرى پس از نقل ديدگاهها و احاديث مىگويد : درست‌ترين قول نزد ما ، رواياتى است كه از رسول خدا نقل شده و آنان را از اهل يمن معرفى مىكند . . . و ما روايات ديگر از جمله رواياتى كه مىگويد : اينان قوم ابو بكر [ خليفه اوّل ] مىباشند را فرومىگذاريم . . . چون رسول خدا معدن بيان تأويل آياتند . . . . « 2 » بر خلاف ادّعاى عده‌اى گزاف‌گو كه مىگويند : شيعه تمام صحابه را از عدالت خارج مىداند و يا روايت آنان را در تفسير ناديده مىگيرد ، « 3 » شيعه پس از احراز عدالت صحابى روايت او را حجت مىداند ليكن شيعه در اين زمينه اختصاصاتى دارد كه پس از ارائه دليل و برهان آنها را پذيرفته است ( در بحث « حجّيّت قول اهل بيت » ادلّه اين ادعا خواهد آمد ) از جمله : 1 . شيعه طريق تحصيل تبيين پيامبر خدا از قرآن را ، در روايت صحابى منحصر نمىداند بلكه روايات اهل بيت معصوم را ( حتى اگر بدون ارائه سند از پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نقل شوند ) معتبر مىشمرد به شرطى كه شرايط اعتبار سند تا امام معصوم احراز شده باشد . 2 . از نظر شيعه تفسير اهل بيت از قرآن همانند تفسير رسول خدا معصومانه است و از خطا و هوا مصون مىباشد چون حديث آنان همان سخن رسول خداست ، كلينى به سند خود از امام صادق عليه السّلام چنين نقل مىكند : حديثي حديث أبي و حديث أبي حديث جدّي و حديث جدّي حديث الحسين و حديث

--> ( 1 ) . ر . ك : جامع البيان ، ج 4 ، ص 282 - 286 ؛ در المنثور ، ج 5 ، ص 101 ، 102 ، وى از قول قتاده ، ضحاك ، حسن بصرى كه همگى از تابعين‌اند ، مىنويسد : اين آيه درباره ابو بكر و اصحاب اوست و آن را جزو فضايل ابو بكر به حساب مىآورند . ( 2 ) . همان ، ص 285 ، 286 ( 3 ) . ناصر قفارى ، اصول مذهب الشيعة ، ج 1 ، ص 342 ؛ فهد بن عبد الرحمن رومى ، اتجاهات التفسير فى القرن الرابع عشر ، ج 1 ، ص 239