الدكتور فتح الله المحمدي (نجارزادگان)

407

تفسير تطبيقى (فارسى)

دارد زنان پيامبر به ويژه آنان كه سرّ را فاش ساختند ، بهترين زنان نيستند و زنانى بهتر از آنان كه با اوصاف اسلام ، ايمان ، قنوت ، توبه ، عبادت و . . . از آنان ياد شده ، در آن عصر وجود داشته‌اند . بنابراين ، اگر آيه تطهير شامل زنان پيامبر باشد بايد از آنان رجس بر طرف شده و تطهير شده باشند و در صورت اذهاب رجس و تطهير ، آنان بهترين خواهند بود اما در آيه سوره تحريم مىفرمايد آنان بهترين نيستند ، پس آيه تطهير شامل زنان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نخواهد بود . البته اين استنباط مستلزم آن است كه سوره تحريم پس از سوره احزاب ( كه در آن آيه تطهير آمده ) نازل شده باشد كه بنا بر ترتيب سوره‌ها در قرآن موجود سوره احزاب سى و سوم و تحريم سوره شصت و ششم است و طبق ترتيب نزول نيز سوره احزاب سوره نودم و تحريم صد و هشتم است . « 1 » درباره مراد از ازواجه امهاتهم بحث خواهيم كرد . 4 . از ظاهر آيات 1 تا 5 سوره تحريم مىتوان استفاده كرد برخورد قرآن با اين ماجرا شديد است . چون : اوّلا : قرآن در آيه نخست پيامبر اكرم صلّى اللّه عليه و آله و سلّم را با اين خطاب : يا أَيُّهَا النَّبِيُّ لِمَ تُحَرِّمُ ما أَحَلَّ اللَّهُ لَكَ تَبْتَغِي مَرْضاتَ أَزْواجِكَ مورد عتاب قرار مىدهد كه در واقع مرجع اين عتاب به برخى از زنان حضرت است كه سرّ را فاش كردند . ثانيا : تعبير إِنْ تَتُوبا إِلَى اللَّهِ كه در آن التفات از غايب به خطاب به كار رفته مبالغه در عتاب را مىرساند . « 2 » ثالثا : آن زنان با افشاى سرّ ميل به باطل يافتند و از خط مستقيم خارج شدند و بر عليه حضرت هم داستان شدند ، اينها به نوعى موجب اذيّت حضرت رسول اكرم گرديده است قرآن مىفرمايد : إِنَّ الَّذِينَ يُؤْذُونَ اللَّهَ وَ رَسُولَهُ لَعَنَهُمُ اللَّهُ فِي الدُّنْيا وَ الْآخِرَةِ وَ أَعَدَّ لَهُمْ عَذاباً مُهِيناً « 3 » و نيز مىفرمايد : وَ الَّذِينَ يُؤْذُونَ رَسُولَ اللَّهِ لَهُمْ عَذابٌ أَلِيمٌ . « 4 » رابعا : تعبير إِنْ تَظاهَرا عَلَيْهِ نيز تهديدى ديگر نسبت به زنان حضرت است قرآن به زنان پيامبر صلّى اللّه عليه و آله و سلّم دستور به توبه نمىدهد بلكه آنان را گنهكار مىداند كه

--> ( 1 ) . ر . ك : محمد هادى معرفت ، التمهيد ، ج 1 ، ص 106 ، 107 . ( 2 ) . ر . ك : عبد اللّه بيضاوى ، انوار التنزيل ، ج 2 ، ص 505 . ( 3 ) . احزاب ، 57 ( 4 ) . توبه ، 61