نظام الملك خواست تا سخنى بگويد كه علوى او را مهلت نداد و فرمود : اى وزير بزرگ ! تا ما از پاسخ دادن ناتوان نشويم هيچ كسى حق ندارد سخنى بگويد ؛ زيرا در اين صورت بحث ما مخلوط مىشود و سخن از مجراى اصليش بيرون رفته و بدون نتيجه مىماند . آن گاه جناب علوى فرمود : اى عبّاسى ! بدين سان آشكار شد كه ادّعاى تو مبنى بر كافر دانستن تمام صحابه توسّط شيعيان ، دروغى محض است . عبّاسى از پاسخ‌گفتن ناتوان شد و رويش از شرمسارى سرخ شد و سپس گفت : اين بحث را واگذار ؛ ليكن همين قدر معلوم است كه شما شيعيان ابابكر و عمر و عثمان را دشنام مىدهيد . علوى فرمود : برخى از شيعيان ، ايشان را دشنام مىدهند و برخى نمىدهند . عبّاسى گفت : تو از كدام دسته هستى ؟ علوى در پاسخ فرمود : من از كسانى هستم كه دشنام نمىدهم ، ولى بر اين باور هستم كه افرادى كه آنها را دشنام داده و بدگويى مىكنند دليلى نيز دارند و بر اساس حكم منطق به چنين باورى رسيده‌اند ، و دشنام دادن اين دسته از شيعيان به اين سه نفر نه موجب كفر است و نه موجب فسق است و از گناهان صغيره نيز نيست .