اين جملات در كتاب‌ها تدوين و براى ما نقل مىشد و مخصوصا دشمنان قرآن كه مىخواهند از شكوه و عظمت اسلام بكاهند ، اين گونه كلمات را حفظ نموده و به رخ ما مىكشيدند . به اين نكته نيز بايد توجه نمود : بلاغتى كه در ميان مردم معمول و متعارف است و گاهى در ميان اجتماع ، افرادى پيدا مىشوند كه از فن بلاغت برخوردارند ولى بلاغت و سخن‌سرايى آنان معمولا محدود به يك قسمت و يا دو قسمت منحصر مىباشد . مثلا : يكى در نثرگويى ، بلاغت دارد و در شعرسرايى عاجز و زبون ، آن ديگرى در حماسه ، شعر بليغ مىگويد ولى در مديحه‌سرايى نه و يا در رثا و نوحه‌سرايى شعر زيبا و شيوايى مىسرايد ولى در غزليات شعرش نازل و منحط مىباشد . اما قرآن در موضوعات مختلف وارد گرديده ، به فنون متعدد سخن گفته در تمام آن جهات و ابعاد سخن را به حد اعجاز برده ، اعجاز را نيز به حد اعلا و كمالش رسانده است كه ديگران از آوردن مانند آن ناتوان بوده ، زانوى عجز بر زمين زده‌اند . اين فصاحت و بلاغت همه‌جانبه ، اختصاص به گفتار خدا و قرآن دارد و براى بشر هرگز امكان‌پذير نيست .