قرآن معجزهء جاودان در صفحات پيش روشن گرديد كه تنها راه شناخت انبياء معجزه مىباشد و چون نبوت پيامبران گذشته به دوران معين و محدودى اختصاص داشت ، دوران معجزهء آنان نيز طبعا كوتاه و محدود و تنها براى مردم آن دوران بوده است زيرا براى عده‌اى از مردم آن عصر و دوران با ديدن اين معجزه‌هاى موقت و محدود اتمام حجت مىگرديد و براى عدهء ديگر نيز به وسيلهء نقل پياپى و متواتر اذعان و يقين حاصل و حجت خدا بر آنان تمام مىشد . ولى يك شريعت و نبوت جاودانى بايد داراى يك معجزهء جاويد نيز باشد زيرا معجزه اگر محدود و منحصر به يك زمان گردد ، مردم ازمنه و اعصار آينده نمىتوانند آن را با چشم خود درك نمايند و اخبار و نقل‌هاى متواتر نيز در اثر مرور زمان ممكن است ، از بين برود و يا لااقل در اثر عوامل مختلف ترديدهايى به وجود آيد . در اين صورت براى مردم اعصار و ازمنهء آينده كه معجزه را نتوانسته‌اند ببينند ، حجت تمام نمىگردد ، اذعان و يقين در دل آنان حاصل نمىشود . اگر خداوند چنين افرادى را به تصديق نمودن پيامبر و پذيرفتن شريعتش تكليف كند ، يك نوع تكليف به محال محسوب مىشود كه از خداوند صادر نمىگردد . به همين دليل است كه گفتيم : نبوت جاودانى ، معجزه جاودانى مىخواهد كه هميشه دليل بر صدق چنين نبوت گردد و خداوند قرآن مجيد را به همين منظور نازل نموده است كه معجزه جاويد براى نبوت جاودانه خاتم پيامبران باشد ، همان‌طوركه حجت و دليل بر گذشتگان بود ، بر آيندگان نيز گواه روشن و وسيله اتمام حجت گردد .