( 20 ) نسخ در آيهء لحوم قُلْ لا أَجِدُ فِي ما أُوحِيَ إِلَيَّ مُحَرَّماً عَلى طاعِمٍ يَطْعَمُهُ إِلَّا أَنْ يَكُونَ مَيْتَةً أَوْ دَماً مَسْفُوحاً أَوْ لَحْمَ خِنزِيرٍ فَإِنَّهُ رِجْسٌ أَوْ فِسْقاً أُهِلَّ لِغَيْرِ اللَّهِ بِهِ فَمَنِ اضْطُرَّ غَيْرَ باغٍ وَ لا عادٍ فَإِنَّ رَبَّكَ غَفُورٌ رَحِيمٌ . « 1 » بگو ! در آن چه بر من وحى شده است ، هيچ غذاى حرامى نمىيابم به جز مردار يا خونى كه [ از بدن حيوان ] بيرون ريخته شود يا گوشت خوك كه پليد و نجس مىباشد يا حيوانى كه با گناه ذبح شده و در هنگام سر بريدن نام غير خدا ( بت‌ها ) بر آن برده شده است . اما كسى كه مضطر [ به خوردن ] اين محرمات شود ، بىآن‌كه خواهان لذت باشد و يا زياده‌روى كند ، گناهى بر او نيست ، زيرا پروردگارت آمرزندهء مهربان است . طرفداران نسخ مىگويند : كه اين آيه قسمتى از لحوم و گوشت‌هاى حيوانات را تحريم و بقيه را تجويز نموده است و سپس با گفتار رسول خدا ( ص ) كه بعدها بعضى از خوردنىهاى ديگر را نيز تحريم نموده و نسخ گرديده است . نظر ما : حقيقت اين است كه اين آيه نيز مانند آيات قبلى داراى حكم ثابتى بوده و نسخ نگرديده است ، زيرا : اين آيه در مقام تشريع و قانون‌گذارى نبوده كه بعدا با يك قانون و حكم ديگرى نسخ گردد ، بلكه اين آيه مىخواست از يك حقيقت خبر و اطلاع بدهد كه تا روز نزول آيه جز موارد

--> ( 1 ) انعام / 145 .