رسول اللّه اين مرد وارد شد و نمازش را با قرائتى خواند كه من با آن مخالفت نمودم ، سپس اين مرد وارد شد و نمازش را با قرائتى كه غير از قرائت رفيقش بود به جاى آورد . رسول خدا به آنان دستور داد ، نماز خود را همان‌طوركه قبلا خوانده بودند ، بخوانند و هر دو قرائت نمودند و رسول خدا هم آن‌ها را تحسين نمود . اين جريان در من حالت دودلى و تكذيب - ولى نه مانند تكذيب دوران جاهليت - ايجاد نمود . وقتى رسول خدا ناراحتى مرا ديد ، بر سينهء من زد كه عرق خجلت سراپاى وجود مرا فراگرفت ، سپس فرمود : ابى ! به من فرمان داده شد كه قرآن را با يك « حرف » و با يك روش بخوانم ، درخواست نمودم كه كار بر امتم آسان گردد ، دفعه دوم نيز همان دستور تكرار شد و من همان درخواست را تكرار نمودم ، بار سوم به من فرمان داده شد كه قرآن را با هفت حرف و طريق بخوانم و به من گفته شد كه خداوند در برابر هر نوبت دعايى كه كردى و اجابت آن تعويق افتاد ، يك دعاى ديگرى از تو مىپذيرد ، آن‌گاه من درخواست دومم را مطرح كردم و عرضه داشتم : خدايا امت مرا ببخشاى ! دعاى سوم را نيز براى روزى نگه داشتم كه در آن روز همه به دعاى من نيازمندند . اين روايت را مسلم نيز با مختصر تفاوتى نقل نموده « 1 » ، طبرى هم با اسناد ديگر و اختلاف مختصرى آن را آورده است و نزديك به همين مضمون را از طريق عبد الاعلى و محمد بن عبد الاعلى صنعانى از ابىّ نقل نموده است . 3 - باز طبرى از ابى كريب با اسنادش از سليمان بن صرد از ابىّ بن كعب نقل نموده است كه مىگويد ( 1 ) - : وارد مسجد شدم ، قرائت مردى را شنيدم ؛ از او سؤال نمودم كه اين قرائت را چه كسى به تو ياد داده است ؟ گفت : رسول خدا ( ص ) . او را به نزد پيامبر اكرم ( ص ) بردم و عرضه داشتم : به قرائت اين مرد گوش كنيد ! او قرائت نمود ، رسول خدا ( ص ) فرمود : آفرين بر تو ! عرضه داشتم : يا رسول اللّه شما قرائت را به من چنين و چنان ياد داده‌ايد كه با قرائت اين مرد تفاوت دارد ، فرمود : بر تو نيز آفرين باد ! عرضه داشتم : يا رسول اللّه شما به هريك از ما آفرين مىگوييد ؟ ! آن‌گاه رسول خدا دست خويش را به سينه من زد و گفت : خداوندا ! شك و ترديد را از دل ابى بر طرف كن ! ابى مىگويد : عرق سراپاى وجود مرا فرا گرفت و ترس عجيبى در وجودم احساس نمودم ، سپس رسول خدا فرمود : دو فرشته به نزد من آمدند ، يكى از آن‌ها گفت : قرآن را به يك طريق

--> ( 1 ) صحيح مسلم ، 2 / 203 .