از اور به كوفه فَآمَنَ لَهُ لُوطٌ وَ قالَ : إِنِّي مُهاجِرٌ إِلى رَبِّي . « 1 » لوط به او ايمان آورد و گفت : من مهاجر به سوى پروردگارم . در اين هجرت برادرزاده ابراهيم ، لوط كه به او ايمان آورده بود ، با وى هم‌سفر شد . « 2 » و حضرت ابراهيم ( ع ) همراه لوط از دهكده كوثى يا شهر اور از كناره رود فرات به سوى شمال حركت كرد . ابتدا به شهر كوفه يا كوفان رسيد . در مسجد كوفه كه يكى از مساجد اربعه جهان و روزگارى خانه حضرت نوح در كنار آن بود ، در كنار ستون پنجم به نماز ايستاد . « 3 » چرا كه او به تعبير قرآن يكى از شيعيان حضرت نوح ( ع ) بود : وَ إِنَّ مِنْ شِيعَتِهِ لَإِبْراهِيمَ إِذْ جاءَ رَبَّهُ بِقَلْبٍ سَلِيمٍ . « 4 » و ابراهيم از شيعيان نوح بود . آنگاه كه با قلبى سالم به سوى پروردگارش آمد . امام صادق ( ع ) به بعضى از اصحاب خود مىفرمودند : « در كنار ستون پنجم دو ركعت نمازگزار كه مصلاى ابراهيم ( ع ) است . » « 5 » از كوفه به كربلا و آنگاه حضرت ابراهيم ( ع ) از كوفه راه خود را به طرف شمال ادامه دادند و از كناره رود فرات به سرزمين پربركت كربلا رسيدند . « 6 »

--> ( 1 ) . عنكبوت : 26 . ( 2 ) . سيوطى ، الاتقان ، ج 2 ، ص 71 . ( 3 ) بحار الانوار مجلسى ، ج 97 ، ص 395 - 403 ؛ المزار الكبير ، ص 34 ؛ ياقوت حموى ، معجم البلدان ، ج 4 ، ص 492 ؛ الكافى ، ج 3 ، ص 495 ؛ المستدرك ، باب 36 . ( 4 ) . صافات : آيات 83 - 84 . ( 5 ) . حاج شيخ عباس قمى ، مفاتيح الجنان ، ص 719 . ( 6 ) . مشهور است كه وقتى امام حسين ( ع ) به اين سرزمين رسيدند ، از نام آن پرسيدند . گفته شد كه نام آن كربلا است . امام فرمودند : خدايا پناه مىبرم به تو از كرب و بلا . ( آية الله محسن امين ، فى رحاب ائمه اهل بيت ، ج 3 ، ص 101 ) .