پيشگفتار جغرافياى تاريخى تركيه سرزمين تركيه گذرگاهى است ميان آسيا و اروپا . بخش آسيايى آن مشتمل بر شبه جزيرهء آسياى صغير ؛ از شمال به درياى سياه ؛ از جنوب به مديترانهء شرقى ، سوريه و عراق ؛ از شرق به ايران و از شمال به ارمنستان و گرجستان و بخش اروپايى آن ، از شمال به درياى سياه ، بلغارستان و از غرب به يونان و درياى اژه ، تنگه بوسفور ، درياى مرمره و تنگهء داردانل محدود مىشود . باستان‌شناسى تركيه قديمىترين اسناد مكتوب يا سنگ نوشته‌هايى كه در آسياى صغير به دست آمده است ، مربوط به هزارهء دوم قبل از ميلاد مىباشد . اين سنگ نوشته‌ها به زبان آشورى است و از وجود كوچ‌نشينهاى بازرگان آشورى در كاپادوكيا « 1 » ( قسمت شرقى تركيه آسيايى مركزى امروزى ) خبر مىدهد . اين سنگ نوشته‌ها همراه با كشفيات باستان‌شناسانهء بسيار ، وجود يك فرهنگ قوى عصر مس « 2 » را در هزارهء سوم و اوايل هزارهء دوم ق . م در آناتولى تأييد مىكنند . بعدها در

--> ( 1 ) . Cappadocia . ( 2 ) . Copper Age .