نعمت امنيت و هم‌بستگى قوم سبأ وَ جَعَلْنا بَيْنَهُمْ وَ بَيْنَ الْقُرَى الَّتِي بارَكْنا فِيها قُرىً ظاهِرَةً وَ قَدَّرْنا فِيهَا السَّيْرَ ، سِيرُوا فِيها لَيالِيَ وَ أَيَّاماً آمِنِينَ ، فَقالُوا رَبَّنا باعِدْ بَيْنَ أَسْفارِنا وَ ظَلَمُوا أَنْفُسَهُمْ فَجَعَلْناهُمْ أَحادِيثَ وَ مَزَّقْناهُمْ كُلَّ مُمَزَّقٍ إِنَّ فِي ذلِكَ لَآياتٍ لِكُلِّ صَبَّارٍ شَكُورٍ . « 1 » و ميان آنان و آباديهايى كه در آنها بركت نهاده بوديم ، آباديهاى پيدا و به هم پيوسته پديد آورديم و در آنها سير و سفر مقرر داشته [ به آنان گفتيم ] : شبها و روزها امن‌وامان سير و سفر كنيد . ولى گفتند : پروردگارا بين سفرهاى ما فاصله [ و ميان ما جدايى ] انداز و بدين‌سان بر خويشتن ستم كردند و آن

--> ( 1 ) . سبأ : 18 و 19 .