هم در دنيا از خانهء امن برخوردارند و هم در آخرت . همان‌طوركه خداوند كعبه‌اش را در جايى قرار داده كه خالى از تمام زرق و برقهاى دنياست ، كعبه معرفتش را نيز تنها در قلب انسانهايى قرار مىدهد كه خالى از محبت دنيا باشد . « 1 » البته على رغم همهء كمبودها خداوند در خانه‌اش نه تنها با غذاهاى معنوى بلكه با غذاهاى مادى نيز از دوستان و ميهمانانش پذيرايى مىكند و تشنگى و گرسنگى و كمبودهاى بيابان مقدمهء لذت و راحتى است كه فَإِنَّ مَعَ الْعُسْرِ يُسْراً ( مسلما راحتيها با سختيهاست ) و به گفته مثنوى : آب كم جو تشنگى آور به دست * تا بجوشد آبت از بالا و پست مهاجرت به سوى خدا در تاريخ اسلامى آمده است كه ابراهيم ( ع ) هاجر و اسماعيل را ببرد تا به محل خانه كعبه رسيدند ، آنها را آنجا نهاد و چون خواست برگردد ، هاجر به دنبال وى آمد و گفت : « ما را به كى مىسپارى ؟ » ابراهيم خاموش بود ، هاجر پرسيد : « اين فرمان خداست ؟ » ابراهيم ( ع ) فرمود : « آرى . » هاجر اظهار داشت : « پس خدا ما را وانخواهد گذاشت . » ابراهيم از هاجر و اسماعيل خداحافظى كرد و به سوى قدس روانه شد و چون به گذرگاه كعبه رسيد رو به سوى دره كرد و گفت : « خدايا من ذريه خويش را به دره‌اى بىكشت و زرع در كنار بيت الحرام تو نهادم ، پروردگارا ! باشد كه نماز بپادارند . » هاجر ظرف آبى كه داشت ، تمام شد و از شدت تشنگى شيرش بخشكيد و كودكش تشنه ماند . فكر كرد كه به بالاى كوه صفا كه نزديكش بود برود و از بالا به اطراف بنگرد

--> ( 1 ) . تفسير فخر رازى ، ج 8 ، ص 144 و 145 .