جغرافياى تاريخى دمشق دمشق كه در كتب مصرى و آشورى و كتاب مقدس از آن نام برده شده است ، پايتخت آراميها ( 940 ق . م ) بود ، كه بارها توسط دولتهاى ديگرى چون : آشوريها ( 732 ق . م ) ، بابليها ( 612 ق . م ) ، فارسها ( 539 ق . م ) ، يونانيان ( 333 ق . م ) ، نبطيها ( 85 ق . م ) و روميها ( 66 ميلادى ) فتح شده بود ؛ « 1 » و با انتشار مسيحيت در آن ، مقر اسقفى تابع انطاكيه گرديد . « 2 » پس از پنتيكاست ، مركز جنبش مسيحيت از اورشليم به دمشق انتقال يافت . در سال 614 م ، ساسانيان دمشق را متصرف شدند و بعد از اسلام ( در سال 635 م ) مسلمانان آن را فتح كردند ، و خلفاى اموى آن را پايتخت خود قرار دادند ؛ كه معروف به دوران طلايى شد . « 3 » غار و مقامهاى منسوب به ابراهيم ( ع ) در قريه برزه ، از نواحى دمشق غار كوچك و مستطيل شكلى است كه گفته مىشود زادگاه حضرت ابراهيم ( ع ) است . بر فراز غار ، مسجد بزرگى ساخته شده است ، كه داراى غرفه‌هاى زياد است ( همچنين بر بالاى غار صومعه‌اى نيز مىباشد ) . گفته مىشود از اين غار بود كه حضرت ابراهيم ( ع ) ابتدا ستاره و سپس ماه و آنگاه خورشيد را مشاهده كرد . مقاماتى منسوب به حضرت ابراهيم ( ع ) در خارج از شهر حلب ، و داخل قلعه حلب ، و نيز در كوه قريه نوابل شرقى حلب وجود دارد كه زيارتگاه مردم است . « 4 »

--> ( 1 ) . المنجد فى الاعلام ، ص 288 . ( 2 ) . دكتر جان الدر ، باستان‌شناسى كتاب مقدس ، ص 161 . ( 3 ) . المنجد فى الاعلام ، ص 288 . ( 4 ) . ابن جبير ، رحلة ، ص 246 .