بد ، نيكوكار و تبهكار ، مؤمن و كافر به وسيله امتحان ، آشكار و معلوم گردد . كافران عقيده به رستاخيز بزرگ جهان را خيال و سحر مى دانند و مهلت و تأخير عذاب را دليل بر صحت كفر خويش مى شمارند . 132 تا 134 نبايد كفر كافران و اعتراض و اشكال تراشى آنها مانع بيان احكام شرع و تبليغ دين گردد . 134 تا 136 اگر مدعى هستند اين قرآن از تراوش افكار بشر است بگو ده سورهء مانند آن را بياورند و اگر نتوانستند ، پس بدانيد كه ادعاى ايشان گزاف بوده است . 136 تا 137 هركس هدف او از كوشش و كار ، لذت و آسايش اين زندگى باشد ، به مقصد خويش مى رسد ولى در آخرت جز جهنم چيزى ندارد . 137 تا 139 شاهراه سعادت و خوشبختى ، قرآن و توحيد است . منكران در روز حساب ، محاكمه و سپس گرفتار مى شوند . 139 تا 143 ميان مؤمن و كافر همان تفاوت است كه ميان بينا و كور و شنوا و كر . 143 تا 144 بيان سرگذشت نوح پيغمبر ( ع ) و گفتگوى او با قومش . 145 تا 152 آيا كافران مى گويند : اين داستانها ساختگى و افسانه است ؟ 152 تا 153 نوح به فرمان خداوند ، كشتى ساخت ، كافران او را مسخره مى كردند ولى نوح با جدّيت تمام به عمل خود ادامه مى داد . 153 تا 155 چون فرمان خداوند صادر شد ، آب همه جا را فراگرفت . نوح ( از هر موجود زنده اى يك جفت را برداشت ) و با پيروان خود به كشتى سوار شدند . 155 تا 157 پسر نوح از سوار شدن كشتى امتناع ورزيد و نصيحت پدر خود را رد كرد . 157 تا 159 به فرمان پروردگار آبها فرونشست و كشتى بر سر تپّه اى به نام كوه « جودى » توقف نمود . نظريه و اختلاف علما درباره طوفان نوح . 159 تا 160 گله نوح پيغمبر و تأسف او از كفر و غرق شدن پسرش و جواب پروردگار و عذرخواهى حضرت نوح . 160 تا 163