ابو الدرداء ( رض ) ، ( 7 ) حضرت ابو موسى اشعرى ( رض ) . چنانچه ساير اصحاب پيامبر خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم و تابعين در تمام شهرها از اينان قرائت را مىگرفتند و اينها نيز همه‌ى اين قرائات را به پيغمبر خدا صلّى اللّه عليه و آله و سلّم نسبت مىدادند . وقتى دوره‌ى تابعين قرن اول هجرى فرا رسيد ، جمعى همت گماشته و قرائات را ضبط نمودند و چون علم تفسير و حديث براى اينكه مورد احتياج عموم ديدند علمى جداگانه‌اى قرار دادند ، و از اطراف جمعيت‌ها و افرادى براى فراگيرى قرائت به جانب آنان كوچ مىكردند تا اينكه هفت نفر از اينان كه قرائات به آنان نسبت داده مىشود مشهور شدند و اين هفت تن از قرار آتى است : 1 - ابو عمرو بن علاء شيخ الروات كه در سال 154 هجرى درگذشت . ( بصرى ) 2 - عبد اللّه بن كثير كه در سال 120 هجرى درگذشت . ( مكى ) 3 - نافع بن نعيم كه در سال 169 هجرى درگذشت . ( مدنى ) 4 - عبد اللّه بن عامر يحصبى كه در سال 118 هجرى درگذشت . ( شامى ) 5 - عاصم بن بهدله اسدى كه در سال 128 هجرى درگذشت . ( كوفى ) 6 - حمزة بن حبيب زيات عجلى كه در سال 156 هجرى درگذشت . ( كوفى ) 7 - على ابن حمزه كسائى امام نحويين كه در سال 189 هجرى درگذشت . ( كوفى ) قرائت اين هفت نفر مورد اتفاق همگان و هر كدام داراى سندى در روايت مىباشند كه در محل خود در كتب اين علم ضبط گرديده است . سه نفر ديگر كه قرائات آنها را نيز صحيح و متواتر دانسته‌اند بر اين هفت تن اضافه شده‌اند كه مجموعا ده تن مىشوند و آن سه عبارتند از : يزيد بن قعقاع مدنى كه در سال 132 هجرى وفات يافت . يعقوب بن اسحق حضرمى كه در سال 185 درگذشت و خلف بن هشام . . . علما و دانشمندان اسلامى قرائت غير از اين ده نفر را از جمله‌ى شواذ دانسته و مورد اعتماد نپنداشته‌اند . فن قرائت از خود علمى مستقل به شمار مىرود ، چنانچه وقتى در اين فن مىنگريم تقسيماتى را كه علماى اين فن در مورد قرائت مرسوم داشته‌اند مشاهده مىداريم چنانچه عموما قرائت را به سه قسم تقسيم داشته‌اند ، متواتر ، آحاد و شاذ كه هفت قرائت معروف متواتر و سه قرائت ديگر آحاد و مابقى را شاذ دانسته‌اند . همين‌طور ، علماى اين فن شروطى را در صحت قرائت وضع كرده‌اند كه مىتوان گفت ،