يعنى : « در خواندن قرآن عجله مكن كه جمع كردن و خواندن آن بر عهدهء ماست . و چون آن را خوانديم ، از خواندن ما پيروى كن » . سپس اين لفظ علم و نام به كتاب آسمانى حاضر كه بر رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله نازل شده قرار گرفته كه بايد آن را پيوسته خواند ، و در معانيش تدبر نمود ، كه قرآن يعنى « كتاب خواندن » اين نامگذارى از جانب خدا شايد به همين علت باشد . بعضىها معناى لغوى آن را جمع كردن دانسته‌اند كه « قرء قرآنا » به معنى جمع كردن نيز آمده است ، در اين صورت بايد مصدر به معناى فاعل باشد يعنى : جامع حقائق و سخنان الهى . ولى معناى اولى مقبولتر است و قرآن آن را تأييد مىكند . سوره‌ها و آيات قرآن : قرآن مجيد ، از صد و چهارده سوره فراهم آمده كه همه با « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » * شروع مىشود ، بجز سورهء توبه كه سورهء نهم از قرآن است « 1 » به عقيدهء شيعه ، « بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ » * يك آيهء مستقل و جزء هر سوره مىباشد و در سورهء نمل جزء نامه‌اى است كه سليمان بن داود به ملكهء سبأ نوشته است طبرسى - رحمة اللَّه عليه در « مجمع البيان » در تفسير سورهء حمد فرموده : به اتفاق اماميه ، آن يك آيهء مستقل از سورهء حمد و هر سورهء ديگر است هر كه آن را در نماز نخواند ، نمازش باطل است خواه واجب باشد يا مستحبّ . نگارنده اين مطلب را در قاموس قرآن لغت « سمو » مشروحا نوشته است در « البيان » از بحار نقل نموده كه امير المؤمنين از رسول خدا ، و او از خدا نقل كرده : هر كارى كه در آن « بسم اللَّه » ذكر نشود ، بىدنباله است : كل امر

--> ( 1 ) - از ائمه اهل بيت - عليهم السّلام - نقل شده كه سورهء برائة ، تتمهء سورهء انفال است . و نيز آنها - عليهم السّلام - و الضحى و الم نشرح را يك سوره ، و لايلاف و فيل را يك سوره دانسته‌اند .