ذى بال لم يذكر فيه‌بسم اللَّه فهو ابتر « 1 » . در عدد آيات قرآن اختلاف است سيوطى در « الاتقان » در اين زمينه شش قول نقل نموده است : مجموع آيات قرآن شش هزار آيه است به قولى ششهزار و دويست و چهار آيه به قول ديگرى شش‌هزار و دويست و چهارده آيه و در قول چهارم ششهزار و دويست و بيست و پنج آيه ، و در قول ششم عدد آيات آن ششهزار و دويست و سى و شش آيه است « 2 » . در مجمع البيان ، در تفسير سورهء « هل اتى » از على بن ابى طالب عليه السّلام از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله نقل شده : سوره‌هاى قرآن صد و چهارده سوره ، و آيات آن ششهزار و دويست و سى شش آيه است . اين روايت اهتمام آن حضرت را نسبت به قرآن مجيد روشن مىكند . ناگفته نماند اختلاف در تعداد آيات از شمارش قاريان نشأت گرفته و نسبت به آيات كم و كسرى بوجود نمىآورد مثلا طبرسى دربارهء سورهء بقره مىگويد : قاريان كوفى گفته‌اند آن دويست هشتاد و شش آيه است ، قاريان بصره دويست و هشتاد و هفت شمرده‌اند ، علماء حجاز دويست و هشتاد پنج گفته‌اند ، قاريان شام عدد آيات آن را دويست و هشتاد چهار دانسته‌اند ، ولى سورهء بقره همان است و كم و زيادى ندارد . مطالب قرآن : از آيات نامبرده ، حدود هزار و صد آيه در زمينهء خدا شناسى و استدلال بوجود حق تعالى از راههاى طبيعت و عقل است . همچنين در بيان صفات عاليهء خدا از قبيل : علم ، قدرت ، حكمت ، حيات ، رحمت ، اراده ، تدبير جهان و امثال آن مىباشد . حدود

--> ( 1 ) - البيان ج 1 ص 461 و در همانجا از مسند احمد ج 2 / 359 از رسول خدا ( ص ) نقل شده : كل كلام او امر ذى بال لم يفتح بذكر اللَّه عز و جل فهو ابتر او قال اقطع ( 2 ) قرآن در اسلام ص 128 تأليف علامهء طباطبائى .