الْحَسَناتِ يُذْهِبْنَ السَّيِّئاتِ هود آيه 14 . يا ببليات دنيوى و عقوبات برزخى تدارك شد ، يا بدعاء مؤمنين و خيرات و مبرات آنها ، يا بشفاعت شافعين آمرزيده شده‌اند . 2 - مؤمنينى كه حسنات آنها غالب بر سيئات آنها باشد كه در ميزان عمل مصداق : فَمَنْ ثَقُلَتْ مَوازِينُهُ فَأُولئِكَ هُمُ الْمُفْلِحُونَ اعراف آيه 8 مىشود . 3 - مؤمنينى كه حسنات و سيئات آنها برابر است تقابل مىشود و براى ايمانشان نجات پيدا ميكنند . 4 - كسانى كه سيئات آنها بر حسنات غالب است بعقوبات صحراى محشر يا بشفاعت شفعاء يا بحمل بر ظالمين و ناصبين تدارك مىشود و بواسطه ايمانشان نجات پيدا ميكنند . و مكرر گفته شده كه معصيت ديگرى را بر ديگرى بار كنند منافى با برخى از آيات است كه ميفرمايد : وَ لا تَزِرُ وازِرَةٌ وِزْرَ أُخْرى وَ إِنْ تَدْعُ مُثْقَلَةٌ إِلى حِمْلِها لا يُحْمَلْ مِنْهُ شَيْءٌ وَ لَوْ كانَ ذا قُرْبى فاطر آيه 18 . و جواب داده‌ايم كه خداوند از هيچ ظالمى نميگذرد تا حق مظلوم را از او نگيرد يا به اينكه عباداتش را بمظلوم بدهد بازاء حق او يا معاصى مظلوم را پاى خود بگيرد ، يا اگر ظالم عبادت ندارد و مظلوم هم معصيت ندارد خطاب بمظلوم ميرسد برود هر كه از دوستانش يا ارحامش گرفتار هستند بياورد و معاصى آنها را بار بر ظالم كند تا تدارك شود ، و از اين بيان يك نتيجه گرفته‌ايم كه ظالمين بآل محمد ( ص ) عبادت ندارند و آل محمد هم معصيت ندارند اگر گناهان تمام شيعيان را بار بر آنها كنند تدارك ظلم آنها نميشود و لذا در اخبار دارد كه بسا جمعى از ناصبين را فداى يك شيعه ميكنند . فَسَوْفَ يُحاسَبُ حِساباً يَسِيراً فقط براى اينكه اهل محشر بدانند و مشاهده كنند كه نتيجه ايمان چيست . وَ يَنْقَلِبُ إِلى أَهْلِهِ مَسْرُوراً مراد از اهل كسانى هستند كه نجات پيدا كرده‌اند و با ايمان از دنيا رفته باشند و لو از ارحام و ازواج و زوجات نباشند و اگر بدون ايمان باشند از اهليت بيرون هستند و لو فرزند صلبى او باشند چنانچه بنوح در حق فرزندش فرمود : إِنَّهُ لَيْسَ مِنْ أَهْلِكَ إِنَّهُ عَمَلٌ غَيْرُ صالِحٍ هود آيه 46 . و همچنين در حق