و اما احسان بدين بدستورات دين رفتار كردن مقدسات دين را محترم داشتن ، جلوگيرى از دشمنان دين حفظ بيضه اسلام اعلاء كلمه اسلام و اشباه اينها و اين آيه شريفه : إِنَّ الْأَبْرارَ لَفِي نَعِيمٍ شرط اولى آن ايمان است و در ايمان چهار چيز مدخليت دارد اول يقين قطعى بجميع اصول دين و ضروريات دين و مذهب و ترك بدعت در دين دوم اعتقاد و دلبستگى و در بند دين بودن ، سوم اقرار قلبا و لسانا ، چهارم تسليم . شرط دوم موافات است كه بقاء ايمان باشد تا آخرين نفس كه با ايمان از دنيا رود كه اگر خداى نخواسته قبل از وفات ايمان زايل شد تمام اعمالش هباء منثورا مىشود و از اين عنوان خارج مىشود . شرط سوم اينكه نگهبان ايمانش باشد با دزدهاى ايمان از ارباب ضلال و كسانى كه پالان آنها كج است معاشرت و مجالست و مراودت نداشته باشد و خود را آلوده به چيزهايى كه موجب زوال ايمان ميشوند نكند . شرط چهارم اينكه ايمانش را به خدا بسپارد كه از خطرات مصون و محفوظ گردد . شرط پنجم تقويت ايمان است باعمال صالحه فعل واجبات بلكه مستحبات و به تحصيل علم كه هر چه بيشتر و بهتر باشد قوت رشد و ايمان زيادتر مىشود . شرط ششم اجتناب از امورى كه باعث ضعف ايمان مىشود كه معنى تقوى است از معاصى و صفات خبيثه و اشتغال بمشاغل دنيوى زياده از مقدار ضرورت و لزوم . [ سوره الانفطار ( 82 ) : آيه 14 ] وَ إِنَّ الْفُجَّارَ لَفِي جَحِيمٍ ( 14 ) فاجر كسى را گويند كه ميل از حق كند و رو بباطل رود و اين شامل جميع طبقات كفار و ارباب ضلال مىشود كه از حق كه دين اسلام باشد رو برگردانيدند و از ائمه طاهرين اعراض كردند و رو بباطل كه خلفاء جور هستند رفتند ، و از ضروريات دين اعراض كردند ، و بدعت در دين گذاردند ، و پرده اسلام را پاره كردند ، و علنا و متجاهرا مرتكب معاصى شدند به حدى كه زوال ايمان آنها شده و بىايمان از دنيا رفتند ، و اما اگر خداوند