سورة العاديات بسم اللَّه الرحمن الرحيم و الحمد للَّه رب العالمين و الصلاة و السلام على خاتم النبيين و سيد المرسلين و آله اجمعين و اللعن على اعدائهم اعداء الدين . اما الكلام فى فضلها - از ابن بابويه مسندا از حضرت صادق ( ع ) فرمود : ( من قرأ سورة العاديات و ادمن قراءتها بعثه اللَّه عز و جل مع امير المؤمنين خاصه و كان فى حجره و رفقائه ) و اخبار زيادى از پيغمبر و حضرت صادق ( ع ) روايت كرده‌اند كه با قرائت اين سوره مديون سريعا دين او اداء مىشود خائف رفع خوفش مىشود جائع رفع جوعش عطشان رفع عطشش ، و نيز از پيغمبر كه فرمود : ( من قرأها اعطى من الاجر عشر حسنات بعدد من بات فى المزدلفة و شهد جمعا ) لكن اين اخبار سند ندارد . [ سوره العاديات ( 100 ) : آيه 1 ] بِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمنِ الرَّحِيمِ وَ الْعادِياتِ ضَبْحاً ( 1 ) عاديات از ماده عدو است بمعنى دويدن و ضبح بمعنى سرعت است و گفتند : و العاديات اسبهايى كه تاخت ميكنند و بسرعت ميروند اشاره بمجاهدين است كه براى جهاد و دفع كفار بر اسبها سوار ميشوند و بسرعت هر چه تمام‌تر رو بدشمن ميروند . خداوند به اينها قسم ياد ميفرمايد ، و ضبح مراد صوت اسبها است كه پس از دويدن نفس ميزنند و اين غير از صوت است كه او را شيهه ميگويند بلكه اح اح ميگويند ، و در شأن نزول اين سوره گفتند بعضى مثل ابن عباس و غير آن كه مراد اسبهايى كه مجاهدين در بدر رفتند و از امير المؤمنين روايت كردند كه اين قول را رد فرموده زيرا در بدر دو اسب بيش نبود يكى زبير داشت و يكى مقداد ، بعضى گفتند : مراد شترهايى كه حاج از عرفات بمزدلفه و از مزدلفه بمنى بسرعت مىبرند . اقول : شأن نزول منافى با عموم نيست و ميتوان گفت كه اسبها و شترها و ساير