داشته باشد خداوند عفو فرمايد و چه استحقاق عذاب نداشته باشد آن هم فضل الهى شامل حال او شده كه توفيق ترك معاصى به او داده و ايمان او را در كنف خود حفظ فرموده وَ ذلِكَ الْفَوْزُ الْمُبِينُ رستگارى آشكارا . همين نجات از عذاب است اعاذنا اللَّه منه به حق محمد و آله صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم . [ سوره الأنعام ( 6 ) : آيه 17 ] وَ إِنْ يَمْسَسْكَ اللَّهُ بِضُرٍّ فَلا كاشِفَ لَهُ إِلاَّ هُوَ وَ إِنْ يَمْسَسْكَ بِخَيْرٍ فَهُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ ( 17 ) و اگر اصابه فرمايد خداوند تو را بضررى پس نيست كسى كه بتواند بر طرف كند او را مگر او و اگر اصابه نمايد تو را بخيرى پس او بر هر چيزى توانا است وَ إِنْ يَمْسَسْكَ اللَّهُ بِضُرٍّ بعضى مفسرين نظر به اينكه مسّ الصاق دو جسم است به يكديگر و اطلاق مسّ بر خدا روا نيست گفتند مراد از مسّ اصابه است لكن غافل از اينكه باء بضرّ باء تعديه است در واقع ضرّ مس مىكند غاية الامر باراده خداوند چنانچه مىگويى مسسته بيدى يعنى دست او را مسّ كرد باراده نفس اينجا هم ضرّ تو را مس كرد باراده خداوند و مراد از ضرّ هر مكروهيست مثل فقر و مرض و ضرر مالى ، عرضى ، بدنى ، روحى و غير اينها . فَلا كاشِفَ لَهُ إِلَّا هُوَ كسى را قدرت نيست كه در مقابل اراده حق عرض اندام كند و بتواند كوچك‌ترين ضررى را دفع و بر طرف سازد از نفس خود چه رسد از ديگرى لا يملك لنفسه نفعا و لا ضرا و اين جمله اشاره ببتهاى مشركين است كه مشركين توهّم ميكردند كه آنها دفع بليات ميكنند . وَ إِنْ يَمْسَسْكَ بِخَيْرٍ اگر خيرى تماس گرفت با تو باراده او است تمام خيرات دنيا و آخرت كسى قدرت ندارد كوچك‌ترين نفعى به خود برساند چه رسد به ديگران فَهُوَ عَلى كُلِّ شَيْءٍ قَدِيرٌ وَ إِنْ يُرِدْكَ بِخَيْرٍ فَلا رَادَّ لِفَضْلِهِ يونس