اول - خوف از خدا كه بعد از معرفت بعظمت و كبريايى او حاصل مىشود و آيات و اخبار در مدح آن بسيار است ، در قرآن كريم ميفرمايد : وَ أَمَّا مَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ وَ نَهَى النَّفْسَ عَنِ الْهَوى فَإِنَّ الْجَنَّةَ هِيَ الْمَأْوى « 1 » و نيز فرمايد : وَ لِمَنْ خافَ مَقامَ رَبِّهِ جَنَّتانِ « 2 » و نيز فرمايد : فَلا تَخافُوهُمْ وَ خافُونِ إِنْ كُنْتُمْ مُؤْمِنِينَ « 3 » و ميفرمايد : سَيَذَّكَّرُ مَنْ يَخْشى « 4 » و غير اينها از آيات ديگر . و از رسول خدا صلّى اللَّه عليه و آله و سلّم روايت شده كه فرموده : « رأس الحكمة مخافة اللَّه » « 5 » و نيز روايت شده كه فرمود : « اتمّكم عقلا اشدّكم للَّه خوفا » « 6 » و از حضرت سجاد عليه السّلام روايت شده كه فرمود : « عجبا لمن عرفك كيف لا يخافك » « 7 » و از حضرت باقر عليه السّلام روايت شده كه فرمود : « من عرف اللَّه خاف اللَّه » « 8 » و غير اينها از اخبار ديگر . دوم - خوف از معصيت و مضرّات آن . سوم - خوف از سوء عاقبت ، و اين دو قسمت را در مجلّد سوم كلم الطيب مفصلا بيان نموده‌ايم « 9 » . و اشكالى كه متوجه آيه شده به اينكه اگر مراد از نفى خوف در آيه شريفه خوف از امور دنيوى است كه اهل ايمان در دنيا بيشتر گرفتار ابتلائات هستند و اگر مراد خوف دينى ممدوح است كه منافات با آيات و اخبار مذكوره دارد جواب اين است كه مراد مطلق خوف است اما در دنيا چون مؤمن و پيرو هدايت حق ، معرفت دارد بلياتى كه از جانب حق است موافق حكمت و مصلحت و موجب ارتقاء رتبه و درجه اوست بقضاء الهى راضى و نسبت باوامر او تسليم بوده

--> ( 1 ) - سورة النازعات آيه 40 ( 2 ) - سورة الرحمن آيه 46 ( 3 ) - آل عمران آيه 169 ( 4 ) - سورة الاعلى آيه 19 ( 5 و 6 و 7 و 8 ) - جامع السعادات ( 9 ) - از صفحه 196 تا 204